Chciałam w tej notce napisać o:
-kompleksie,
-błędnym wyborze studiów
ale jak tak to wszystko sobie pomyślałam, to stwierdziłam, że wróżki nie zawsze kłamią. Wyjaśnienie w następnej notce (chyba). Tak, czy inaczej, chciałabym pozdrowić Czytelników oraz zawiadomić ich o tym, iż tego bloga pisać będę zawsze. Bo nagle się okazało, że stanowi to świetny zbiór mojego… E, moich prac, które mogą się przydać do pokazania w CV no i jako przykłady “tak potrafię pisać”.
Spanie jest dobre, zdrowe i fajne. Takie beztroskie. Może jest to powrót do czasów z dzieciństwa, kiedy nic nie było takie skomplikowane? Filozofia może i jest częścią mnie, bo siłą rzeczy w wieku nastoletnim naczytałam się Philipa K. Dicka, a on sam siebie odbierał jako właśnie filozofa. Obecnie męczę jego biografię “Boże inwazje”. Fragment: “(…) opracował plan dowitaminizowania dla siebie, od czego sczerniał mu język” mnie zupełnie rozwalił i przyprawił o śmiech.
Tymczasem czas ucieka. A ja się nie uczę. Pójdę w środę na zaliczenie z praktyk, pewnie zaliczę i tyle. A co dalej, życie pokaże. Póki co, muszę coś swojego wydrukować i jutro…
Plan jest taki: pochodzić po wydawnictwach, redakcjach, przedstawić się jako Osoba, Która Chętnie Zacznie Współpracować/Pracować Z Nimi i skorzystać na tym. No i, rzecz jasna, dalej pisać. I czytać. I pisać. Itd.
Zaczęłam od snów, bo to do nich często wchodzę i nie chcę wyjść, kiedy życie staje się jednym wielkim #$#@#!#@!. Mój problem polega jednak na tym, że nadal nie bardzo znalazłam pomysł na życie… No dobrze, może i znalazłam, ale właśnie problemem jest to, że za cholerę nie umiem go zrealizować. A może nie chcę tego robić w sposób najbardziej prosty z prostych. Bo to by mnie bolało. I męczyło. Czym konkretnie… Eh… Nie uwierzycie, ale w gimnazjum wydawało mi się, że “i pewnie pójdę na polonistykę!”. Dobra. Serio. To są trudne słowa w trudnym zdaniu. Oczywiście nie dla Czytelnika (pozdrawiam, haha – i naprawdę się roześmiała), a dla mnie. Może ktoś tu już to czytał, cholera wie, nie chce mi się zaglądać w archiwum tego blogaska. Tak, czy inaczej, chodzi o to, że moja Mama chciała być bibliotekarką. Oczywiście moje marzenie, wzięte z kosmosu wręcz (bo nie wiem, czemu sobie to ubzdurałam), żeby zostać pisarką wcześnie wylazło na wierzch. Tylko, że… No… Właśnie. TO JEST MOJE ŻYCIE. I bardzo często, a niemal non-stop mam wrażenie, jakby ciągle coś mną kierowało. A to rodzice (idź na bibliotekoznastwo), a to ktoś inny… A później się dziwić, że nie jestem człowiekiem zaradnym?
Jakim typem człowieka jestem? Zastanawiając się nad tym, jakże życiowym i zarazem bez sensownym pytaniem, doszłam do wniosku, że takim, który nie ma pomysłu, jak zrobić wędrowne życie. Przecież podróże są wspaniałe! I mogą stać się największą przygodą życia. Ale chyba bezdomnym z wyboru (tak) tak naprawdę nie chcę być, skoro marzy mi się jakieś gniazdko z kotkiem w Krakowie/gdzieś, gdzie nie będę tak chamsko samotna.
W Czechach będę.
Dostałam dziś po dupie od znajomego za moją prozę. WTF, zapyta ktoś zapewne. Ano tak, że stwierdził, iż ja nic fabularnie nie przekażę Czytelnikowi. Przesłania. Do diabła z nim! Książka może poruszać ważne problemy itd., ale w gruncie rzeczy… do diabła z nim, ile jest Czytelników, którzy szukają ukrytych treści w utworach? Jacyś zajadli fani mangi i anime? A może okpić i po prostu popracować nad wizją fabuły, jej koncepcją itd. i napisać to? A nie wiem. Taka książka, którą uparcie próbowałam od wczoraj przeczytać, a z czego dziś zrezygnowałam (150 stron, byłam na 40) o tytule “Świat Czarownic” Andre Norton…. Nagrodzona Hugo, ale ja nie mogłam zrozumieć, dlaczego. Pomysł przyjścia do innego świata mamy od “Lwa, czarownicy i szafy” (Narnia, 1 t.), po “Smok i Jerzy” Kogośtam (fajne, fajne), a skończywszy na Magic Knight Rayearth. Ciekawą rzeczą, którą udało mi się zaciekawić w “Świecie Czarownic” jest język, a ściślej – imiona czarownic. Jest to utwór WCZEŚNIEJSZY od Ziemiomorza Le Guin i warto to odnotować, ze względu na to, że w obu powieściach (cyklach?) występuje motyw imion czarownic/czarnoksiężników, których nie można reszcie zdradzać, bo może to im przysporzyć problemy. W przypadku dzieła Norton, mamy sytuację, kiedy czarownica w ogóle nie chce zdradzić swego imienia. I pomyślałam sobie tak: “Le Guin pewnie czytała tą [tę?] książkę, pewnie pomyślała: a czemu nie mają fałszywych imion?”. Bo o ile dobrze pamiętam, to w Ziemiomorzu były fikcyjne imiona – zwykłe i te prawdziwe. I to był dobry motyw! Ale za “Czarnoksiężnika z Archipelagu” autorka, z tego, co się zorientowałam, nie otrzymała Hugo/Nebuli, chociaż… Tak, jej proza jest o wiele bardziej ambitna od Norton, bo więcej razy dostała Hugo/Nebulę. I nie wiem, czy to dobrze, ale fakt faktem, że utwory Norton w końcu mi się znudziły.
O, proszę! Jaka oczytana jestem….
Wspomniałam na samym początku tej notki o śnie. Przespałam 3 lata? Bo sobie uświadomiłam, że prawdopodobnie pójście na pedagogikę to był mój błąd. Oczywiście… Z wszystkiego da się wyciągnąć pozytywne konsekwencje, ale w tym przypadku widzę tego mniej, niż w kontekście pracy socjalnej.
Pozdroofka.
Nie mogę się uwolnić od tej piosenki. Nie mam pojęcia, dlaczego ona się tak do mnie przyczepiła, ale to ten magiczny głos… OOOOOOOOOOOOOH. Dobra, koniec wprowadzenia.
To, że napisałam 65 stron A4 czcionką Times New Roman wielkości 10, nie oznacza, że skończyłam pracę nad nim. Mam wrażenie, że dopiero zaczęłam! Pożyczyłam dziś 3 książki o schizofrenii… No, powiedzmy. Jedna z nich to twór napisany przez sutina (specjalnie z małej litery, wybacz facet): życiorys Philipa K. Dicka. Od dawna chciałam się za to dziełko zabrać, bo autor Blade Runnera to ktoś, którego sobie bardzo cenię. A teraz stwierdzam wprost: “Nauczaj, Miszczu!”. Dziwne, poplątane… Ale… Ten schizofrenik (a może jednak nie? Psycholog i psychiatra tego pana stwierdzili, że to jest tak normalny człowiek, jak każdy z nas. To było napisane we wstępie do biografii Dicka. Prawda, że iście Dickowski wstęp? :>) jest przeze mnie bardzo ceniony chyba głównie za to, że potrafił świetnie dopasować swoje pomysły do jednego wzoru pisania fabuły w powieści. I nie znajduję w nim nic nudnego. Zadziwiające, ale wśród nabytku bibliotecznego mam jeszcze 2 książki o schizofrenii, stricte naukowe i myślę, że jednak biografia Dicka najwięcej odpowie mi na pytanie o osobach z schizofrenią. Cóż… :)
Jutro idę na uczelnię, zobaczyć co z psychologią. Życzcie powodzenia… pf.
Chciałam jeszcze napisać kilka rzeczy, ale: 1) brzuch od śmiechu (4 minuty) mnie boli, 2) mam ciekawsze rzeczy do roboty na tą chwilę :>
Sayonara!
NAPISAŁAM.
Jestem z siebie zadowolona, chociaż ze zdziwieniem stwierdziłam, że najlepszy tytuł, to taki, który już dałam, czyli “Złudzenie”. Co prawda twór wymaga poprawienia, lecz jestem z siebie zadowolona. Co najlepsze, to coś ma 65 stron A4. Wysłałam paru ludziom do obczajenia, pewnie nie zostawią na mnie suchej nitki. Trudno. Najbardziej będę się męczyć z końcówką, bo wyszła niejednoznaczna, a miała wyjść jednoznaczna, no i jak pisałam wczoraj ostatnie zdanie do niej, to się czułam tak, jakbym była na haju. No, ale przede mną długa droga, by tekst był po prostu dobry i zdatny do wydania przez jakieśtam wydawnictwo. A to zapewne (jak znam życie, grrr!) zechce mi powiedzieć: “pani zmieni to i to, i to, i jeszcze to”.
Albo nic nie zmienić, bo znając polską fantastykę na opak, a widząc dzięki Bestariuszowi takie dzieło, którego tytułu nie pamiętam, autora również, a które było po prostu dla mnie męczarnią… mam wrażenie po prostu, że oni se w kulki lecą i niczego nie czytają, wydają wszystko jak leci, bo “polska fantastyka się rozwija”.
Sesja sresja. Nie wiem, czy dam radę ją skończyć. Mało się tym martwię, za mało….
I chyba sobie poczytam coś dobrego. Na przykład dzieło pana Bestera, które zostało w którymś-tam-roku nagrodzone Hugo “Człowiek do przeróbki”. Do Asimova na pewno powrócę, ale po tejże lekturze, bo się obawiam, że jakoś mnie za bardzo zmęczył i nie jestem zdolna skończyć “Agenta Fundacji”… Dziwne.
Dobra, nevadi. Idę się obijać.
Wena jest matką wszystkich problemów z bohaterami.
1. Pies za mną nie poleci, tylko schowa się pod jakąś dziwną półką w spiżarce. Trudno, przestał kochać, przeżyję.
2. Miłość do Uteny i pewnej piosenki z Desperado (Cancion del Mariachi) nie przeszła mi nadal. To pierwsze nasuwa się samo, jakoś w dziwnych okolicznościach, na przykład tuż przed egzaminem. To drugie… Cóż, znalazłam przy okazji ściągania różnych OSTów z filmów, bo nie wiedziałam, od czego zacząć ściąganie muzyczki, za bardzo tym się wcześniej nie interesowałam. I powiem Wam, że ta Mariachi to chyba na zawsze stała się moją ulubioną piosenką i nie wiem, co w niej kocham – czy ten głos, czy to brzmienie, czy po prostu całość. Urzeka mnie i będzie dalej urzekać, jako, że mam tendencję do słuchania jej w kółko. Niby taka zwykła pioseneczka, a jednak dzieciństwo chyba się przypomina.
3. Egzamin wczoraj miałam z teoretycznych podstaw wychowania. Po pierwsze, na tym przedmiocie, jeśli chodzi o wykłady, byłam tylko trzy razy. Po drugie, nie skserowałam żadnych notatek. I po trzecie, w Internecie znalazłam bezwartościowe notatki, które mogłyby mi się przydać przed nauką na ćwiczenia, ale już wiem, że wykładowca mówił o innych rzeczach. Po czwarte, był test, 19 pytań, więc liczyłam na szczęście. No i dostałam 3,5. Logiczne myślenie nie boli, aczkolwiek nie wiem, co to jest prakseologia, mimo, że ją w pewnym pytaniu zaznaczyłam (i to dobrze:P).
4. Wspomniałam całkiem niedawno o zbyt dużej ilości porażek i szczerze… Tak, szczerze, to nie wiem, czy mam ochotę o tym pisać. Bo nie zdałam z pedagogiki społecznej przez brak wiedzy o wymaganiach, jakie egzaminatorka stawia: TYLKO JEDNA DEFINICJA SIĘ LICZY, innych, nawet prawidłowych, bo wymyślonych przez socjologów itd. nie może być zaliczona. Nie zdałam również z psychologii przez własną głupotę i nikt mi nie wierzy, że to przez brak wyczajenia, iż jest to test wielokrotnego wyboru. Czeka mnie również dydaktyka, ale do niej wszystkie materiały mam i już sama nie wiem, jak mam się za nią wziąć, bo z jednej strony jestem obkuta, z drugiej się boję. Pożyjemy, zobaczymy? W sumie bez sensu byłoby się poddać w momencie, kiedy no problemo się zdaje bez zbytniego wysiłku i niewiele zostaje do “nadrobienia”.
5. Zrobiłam dziś sos pieczarkowy z torebki, ugotowałam makaron oraz zrobiłam bardzo prowizoryczne i – szczerze mówiąc – amatorskie kotlety, bo wędlinę na chleb wymaczałam w bułce tartej i jajku. Obiad, ku swemu zaskoczeniu, wyszedł przepyszny. Mniam! Ale jakaś taka niedojedzona się czuję.
Używam jednego komunikatora od dłuższego czasu – Miranda. Ma ona jednak taką wadę, że trzeba się poważnie namęczyć, aby coś sensownego w niej skonfigurować. Wprawdzie wyszło niedawno polskie ułatwienie, że się ściąga z gotowymi ustawieniami, lecz to nie jest takie proste, bo bym musiała zaraz kontakty jakoś dziwnie kopiować. A mi chodzi tylko o jeden numer…
Cała zabawa (i problem) zaczęła się wczoraj, gdy okazało się, że jakiś numer, który jest większy niż 17 mln próbuje się ze mną skontaktować. Ani nie kojarzę, kto to może być, ani nie wiem, kto mógłby do mnie zagadać. Po udanej wczorajszej chwili wywnioskowałam, że to musi być ktoś znajomy. Odpowiedzi na to, kto zacz, nie dostałam, bo wyskoczył mi słynny i piękny niebieski ekran.
DUMP!
Za każdym razem, gdy uruchamiam GG10PL to mi się włącza piękny niebieski ekran. W związku z tym w trybie awaryjnym musiałam wykasować ten cholerny program i zastanowić się nad próbą zainstalowania najnowszej wersji Mirandy. To też zrobiłam chyba, efekty raczej późniejszym wieczorem będą widoczne.
No, ale… Gdyby ktoś mi powiedział, że mam zainstalować Tlena, to odpowiedź byłaby taka: MAM BLOKADĘ PROGRAMU TLENA!!!! Coś antywirusowego w systemie czy coś w ten deseń mi to robi :/. Może znacie inne programy, w sensie klienty dla komunikatorów, które by obsługiwały wszystkie nr gg? Bo na razie to figa z makiem.
PS.: Napisałam do Agory, że chcę dla nich pisać. Pewnie nie odpowiedzą…
Wczoraj miałam napisać coś na blogu, tego nie zrobiłam…
Za dużo porażek.
Dziś chciałam coś skrobnąć i stwierdziłam, że nie mam sił. Pora wrócić do pisania opowiadania.
Problem z codziennością. Jak coś zmienić?
Opole is the best. Muzyka łagodzi obyczaje!
Jutro mam egzamin poprawkowy z pedagogiki społecznej. Trochę się pouczyłam, ale najgorsze jest to, że nie mam bladego pojęcia, co ostatnim razem źle poszło. OMG!
Poszłam spać o 22:30, obudziłam się o 2 w nocy i widząc godzinę, poszłam spać. Brutalnie zostałam obudzona, bo ktoś miał złożyć wizytę. Wszystko poszło zgodnie z planem. Tylko, że ja w wyniku całego zamieszania byłam tak śpiąca, że zostałam zmuszona do picia KAWY, czyli czegoś, czego nie stosuję na co dzień. OMG!
Zdjęcie obok jest ładne, ale mam wrażenie, jakby ono mówiło: OMG. Dziś rano miałam wielkie OMG, bo przecież Internet z ROUTERA padł na całą godzinę i to całkowicie. Ja nie wiem, to chyba przez te mrozy tak, bo woda też nam zamarza tak, że w łazience jej nie ma czasem (a jak tato wróci i to naprawi, to już jest okej).
Robię postępy w oszczędzaniu, do którego się przymusiłam. O ile już kasy bratu nie muszę oddawać, o tyle 60 złotych teraz jestem winna komuś innemu. I to jeszcze nie wszystko, bo oczywiście muszę trochę więcej nazbierać, aby dojechać i wyjechać z Cieszyna. Czas jest stricte ograniczony, bo do czerwca mam już wiedzieć, czy będę na Triconie, a tu w kasie jest cholernie niedobrze. OMG!
Opowiadanie mnie tak wciągnęło, że zamiast myśli w stylu “a wszystkim zajmę się po sesji”, to mam myśli w stylu “a zrobię to jutro”. Historia i wciągnęła i się rozwinęła przy okazji. Oczywiście bohaterowie nie do końca są moimi niewolnikami, a szczególnie taki jeden dupek. Na szczęście nie jest głównym bohaterem, ale i tak jest dupkiem.
OMG! Zapomniałam o OMG!
Myślę, że pozostaje mi już tylko pożegnać się z Czytelnikami na dziś (czyli – następna notka prawdopodobnie jutro). Miłego wieczoru!
Brat mi wczoraj wyszedł za żonę. Miałam dużo obowiązków, bo musiałam najpierw pełnić rolę skarbnika: dowody osobiste, pudełka-prezenty jakieś, aparat (tak, przy okazji robiłam im zdjęcia), potem musiałam pełnić rolę świadka, tj. podpisać papiery, potem musiałam robić zdjęcia i zająć się obsługą muzyki, no i oczywiście nażarłam się jak przysłowiowa świnia do tego stopnia, że mi niedobrze się zrobiło. Oczywiście mogłabym na Sieci poumieszczać zdjęcia, które zrobiłam nowożeńcom, ale niech oni zdecydują, które idą na pokaz, bo ja to ogólnie nie chcę robić wielkiej afery.
Zaskoczyło mnie to, że mało komu chciało się tańczyć. A głównie w ten sposób bawiły się starsze osoby i ja, bo w końcu lubię to robić nie od dziś. Para młoda oczywiście też pokazała swój partnerski taniec (nie będę się teraz bawiła w szukanie synonimów), co im ładnie wyszło.
SPECJALNE PODZIĘKOWANIA NALEŻĄ SIĘ JULIANO NO MASQUE ZA MAKIJAŻ I PROSTOWANIE WŁOSÓW. DZIĘKI! :*
Przeczucia kobiet rzadko kiedy są błędne. Ja przy tej całej hecy czułam (?) od czasu do czasu uczucie, że wszystko będzie z tą młodą parą jak najbardziej w porządku. Zwłaszcza, że małżeństwo jest ceremonią, która ma na celu wzmocnić związek. Nie wiem, czy tak będzie, bo czasem się nie udaje, ale bycie dobrej myśli to przecież podstawa.
A i każdy jest indywidualną jednostką. Najbliższa rodzina, w postaci babci i pana młodego zauważyła zapewne, że coś u mnie nie grało. Co prawda nikomu nie zepsułam swoimi humorami zabawy, ale niewiele brakowało. A to mi się chciało płakać, a to byłam wkurzona, bo nie zaliczyłam społecznej, a to czułam się samotnie i jakoś tak odizolowana od reszty, przy okazji w tamtym momencie przeklęłam swój charakter, który bardziej każe mi słuchać niż rozmawiać. Z drugiej strony też w pewnym momencie była zmiana ustawienia stołów i każdy siadał kto jak gdzie chce, no trafiło mi się dość nieszczęśliwe miejsce, bo oddalone od sensownych osób trochę.
Impreza była udana w sumie. :] Ale teraz jestem zmęczona po przedstawieniu i sądzę, że będę oglądała film movie Uteny i pewnie parę innych głupot porobię.
Miałam dziś małe załamanie. Sesja, sesja i prawie po sesji. O godzinie 10:00 miałam egzamin z psychologii wychowawczej. Nie zaliczyłam. Trudno – trzeba było się uczyć, a nie płaszczyć dupę przed laptopem i wykop.pl. Niestety, na własne życzenie otrzymałam jeszcze raz ten test na maila. I wtedy mnie oświeciło – nie zdałam NIE dlatego, że olałam, ale dlatego, że… olałam CZYTAJ ZE ZROZUMIENIEM+CZYTAJ KAŻDĄ UMOWĘ PRZED PODPISANIEM. Test wielokrotnego wyboru, uzyskujesz punkt wtedy tylko, jeśli w jednym zadaniu na dwa poprawne odpowiedzi są zaznaczone 2 poprawne odpowiedzi. A ja pozaznaczałam 1, bo myślałam, że tyle starczy (wydawało i wydaje mi się, że prowadząca zajęcia zmieniła trochę zasady, bo nie pamiętam, aby tak było w zeszłym roku…). No i kupa. Mam poprawkę, której nie powinnam mieć. :/
Ale życie jest ogólnie fajne…
(muzyka łagodzi obyczaje, podziękowania dla Opola!)
Ten wpis ma dwa podłoża. Pierwsze, to jest cukier. Drugie, to jest wiedza psychologiczna. Punkt ostatni informuje nas, że chciałabym napisać A, ale ze względu na słodki element jest to niemożliwe. Niestety, lata bycia nastolatkiem minęły bezpowrotnie, a co jest publiczne, to może nie musi być oficjalne, ale jako tako dostosowane do realiów, by nie zrobić z siebie więźnia politycznego.
Pani doktor Danuta Skrocka, która uczy studentów na tutejszej uczelni, powiedziała kiedyś zdanie właśnie w takim stylu: wszyscy jesteśmy kłamcami. Zapewne o tym pisałam na blogu, ale w jednym tylko kontekście: tym właśnie, że jeden prosty fakt może być odebrany na tysiące różnych sposobów, a przez to lekko zniekształcany.
Jednak kłamcami jesteśmy również w innym rozumieniu: oficjalnie słodzimy, nieoficjalnie psujemy. Fałszywość? Nie wiem, w moim przypadku jest to bardziej ironiczność, bo nie odważę się powiedzieć cynizm. Jest to spowodowane moją słabą samooceną, a ze szkół starożytnej Grecji moimi guru byli cynicy: zawsze chciałam być jednym z nich. O, diablo wiedzą, czy mi się udaje. To, że wykluczam nieprawdziwość jest skutkiem tematu, o którym dużo mówi się na pedagogice: role społeczne. Każdy z nas, zależnie od sytuacji zmienia je. To jest kłamstwo, bo przecież uczeń nie musi być taki sam w domu, jak w szkole. I specjalnie do słów Skrockiej dokładam filozofię, aby moi Czytelnicy nie rozleniwili się za bardzo.
Jest ciemna strona aktorstwa i pisarstwa. Wiadomo, że osoby zajmujące się tym pierwszym muszą odgrywać różne postacie. Własna osobowość ma zaniknąć, zmienić się w całkowicie inną istotę. Oczywiście, że znane są przypadki kina, kiedy gwiazdy źle kończyły, bo miały zupełnie pochrzanioną psychikę: rozpad i inne nieprzyjemne sprawy. Z kolei pisarstwo… W pewnym momencie pisania opowieści (tudzież łopowiadania) zauważa się, że bohaterowie żyją własnym życiem. A człowiek to tworzy i pisze. No i wszystko byłoby fajnie, gdyby… Pisarstwo bardzo przypomina mi aktorstwo; przecież opisując reakcje bohatera Z muszę wiedzieć przynajmniej, co on czuje i jak to pokazać. Rola obserwatora również tu pasuje, a jednak. Są momenty, kiedy potrafię się tak wczuć, że sama czuję to, co postać Z. Dla przykładu włączyłam piosenkę z anime 3×3 Eyes (podobno horror. No i nawet nie wiem, czy dobre toto jest, bo nie widziałam), pisząc w międzyczasie jedną ze scen do swego “dzieła”. Idealnie się zharmonizowało, bo po tym wszystkim czułam się zmęczona tak, jakby bohater był tym zmęczony; po tym wszystkim stwierdziłam, że byłam dokładnie na miejscu tego cholernego Z.
Ale dość o moich łopowiadaniach. Od filozofii po sesję egzaminacyjną tudzież PWSZ w Gorzowie Wlkp. Ta sesja jest naprawdę bezbolesna, ale jeszcze się nie skończyła. Podejrzewam, że czeka mnie po niej spotkanie z anglistką i zaliczenie jakiegoś testu. Dla mnie to by było czysto logiczne i sprawiedliwe. Bo póki co to wygląda mniej więcej tak: nie zaliczyłam testu na poziomie rozszerzonym, przeszłam na poziom podstawowy, miał być test, ale nie było ze względów od nas zupełnie niezależnych (oficjalność), kontaktowy student z panią anglistką otrzymuje listę osób tych, którzy mają przyjść napisać test number one, ale mnie nie ma na tej liście. Nawet, jeśli nie umawiałam się na jakieś zaliczenie z anglistka, to logicznym by było zaliczyć ten test. Tym bardziej, że osoby, które tego nie zrobiły, miały napisać następny po to, aby nie mieć warunku z angielskiego. No zobaczymy jutro, ale przyznam szczerze, że jestem zaskoczona sytuacją, bo myślę, że w swoich notatkach prowadzący takie rzeczy w stylu kto co ma zrobić zapisują. Ale to też ludzie, więc podejrzewam, że zdarza im się zapomnieć o niektórych.
Najbardziej boję się dydaktyki. Nie wiem, czy umiem to czy nie, uczyłam się znacznie więcej, niż tyle, ile w tej sesji trzeba się uczyć, aby pozdawać większość (czyli to, co dotychczas było) przedmiotów. Pożyjemy zobaczymy…
PS.: Nie mniej jednak psychicznie staram się wyobrazić siebie w roli “chcę poprawić ocenę na wyższą”. :)
Podobno jeden z głównych reżyserów “Czarodziejki z Księżyca” miał już jej dość. No bo w końcu ile można w kółko wałkować jeden schemat: jest jakaś super rzecz, na której punkcie wszyscy wariują, zjawia się demon, zjawia się Usagi z płaczem i pokonuje stwora? No, może dla nastolatek jest to formuła do przełknięcia. Dla kobiet także. I również tych, którzy żywią niesamowity wręcz sentyment do serii, aczkolwiek przyznam się, że nie jestem osobą która CAŁOŚĆ przełknęła po latach. Tylko pojedyncze odcinki… Przy których oczywiście można było się trochę wzruszyć. A na końcu Stars-ki to się ładnie popłakałam, ale to było dawno temu i ogólnie nieprawda. Ale wracając do nieszczęsnego reżysera, w wyniku zmęczenia się Czarodziejką, odszedł on ze studia TOEI ANIMATION, by założyć własne. Historia może niezbyt oryginalna, ale zaczął pracę z artystami, w tym Chiho Saito, popularnej mangaczki. Tak czy inaczej, współpraca zaowocowała dziełem, które na dzień dzisiejszy jest uznane za klasykę: “Shojo Kakumei Utena”. Mówi się, że to nurt yuri, chociaż ja bym nie była skłonna do tak jednoznacznej etykietki dla tej serii. Dla mnie to dzieło bardziej nastawione na psychologię czy problemy społeczne, aniżeli seks między paniami. “Pseudo yuri i dlatego nie chcę tego oglądać”, powiedziała znajoma. Wielka szkoda…
“Shojo Kakumei Utena” zaczyna się normalnie. Nastolatka Utena Tenjou zostaje wciągnięta w dziwną grę rozgrywaną między uczniami samorządu szkolnego Akademii Ohtorii. Stawka na początku jest średnio istotna – zwycięzca otrzymuje Różaną Oblubienicę na własność. Tyle tylko, że to jest dziewczyna z krwi i kości. Główna bohaterka chciałaby przegrać świadomie, ale to dla osoby, która nie lubi przegrywać i nie znosi się poddawać, dążąc do celu chociażby się waliło i paliło, jest raczej ciężkie do wykonania.
Serial liczy 39 odcinków. To dużo czy mało? W sam raz. Jest dużo czasu na rozwój wątków psychologicznych, na przedstawienie historii bohaterów i w końcu wpakowanie całkiem psychodelicznego humoru. Aha – niesamowitym elementem jest teatr cieni, który jest zabiegiem typowo artystycznym, bo jeszcze nie widziałam żadnego filmu czy serialu, który by ten pomysł powtórzył. Ponad standardy zwykłej serii wynoszę “Utenę” bo po prostu na to zasługuje.
Ja już wiem, że tego akurat dzieła nie wykasuję z dysku. A jeśli będę musiała, to na płytki! Po prostu “Utena” to coś, do czego się wraca. I chciałabym zwrócić uwagę na to, że oglądałam ją w wersji japońskiej, z angielskimi napisami. Niby to normalne, ale ja mam słabo opanowany obcy język. Ktoś powie: chwila, moment, są napisy w naszym rodzimym języku! A i owszem, ale do dupy, bo w ogóle niedopasowane do odcinków, których ściągnęłam czasowo. Jak próbowałam coś z tym zrobić, to stwierdziłam, że więcej z tym cackania się, niż rozrywki. No to sruuu po angielsku. Coś zrozumiem, czegoś nie zrozumiem, przynajmniej na następny raz będzie więcej czasu do wyuczenia się słownictwa. Tak czy inaczej, końcówka… Eh, ten koniec. Od połowy ostatniego epizodu w płacz, a potem ciężko się było uspokoić. I podejrzewam, że gdy sobie kiedyś przypomnę tę serię, to znów to samo wyjdzie. Ogólnie jest to chyba jedyny przypadek, z jakim miałam do czynienia, kiedy przez dłuższy czas chciało mi się ryczeć. Jep – “Haibane Renmei” czy jak to się pisze potrafi wzruszyć, podobnie jak “Gladiator”, “300″ i parę innych rzeczy, ale robią to dopiero pod sam koniec. Jest jeden wyjątek, do którego jednak nie zamierzam wracać, bo choć to wielkie dzieło, to nie wiem, czy moje starzejące się serce jeszcze raz to wytrzyma: “Grobowiec świetlików”. Po tym czymś miałam doła przez cały tydzień. I chociaż w przypadku “Uteny” tak nie będzie, to jednak chlipanie, bo taka połowa drugiego odcinka jest coś jednak znaczy.
OK. Ten tekst miał mieć zupełnie inny kształt. Ja oczywiście napisałam to, co przyszło mi na język. Tak czy inaczej… Szerzę wiarę Utenową!
JEŚLI
Mam za sobą tydzień sesji. Czyli czasu, kiedy powinno być ciężko i powinno się posiadać wszystkie notatki po to, by zakuwać nocami do egzaminów następnego dnia. Ale NIE. Jak się dało, tak olewałam tę sesję. Wciąż mówiłam sobie “jeśli zdam, to ok, jak nie zdam, to chuj z tym”. Los chyba chciał mi pokazać, że nie powinno się poddawać, a w każdym razie, że nie mogę zrezygnować z tej pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej z dodatkową głupotą. W poniedziałek miałam zintegrowaną. We wtorek miałam wychowanie. W środę nic nie miałam, w czwartek również, w piątek miałam mieć potencjalnie dwa kolokwia, ale było tylko jedno (dziękujemy panowie i panie licencjatki! Dzięki Waszym wczorajszym obronom prowadzący nasze zajęcia po prostu przepisał oceny z ćwiczeń na wykład). Segieta też wczoraj miałam. Na wszystkie wymienione pozycje uczyłam się praktycznie tylko w taki sposób, że co najwyżej przejrzałam notatki. Już nie mówię o tym, że z Segietem to miałam tak, iż po prostu odkładałam na ostatnią chwilę i nawet w ostatniej chwili się do tego nie przyłożyłam. Zadziwiające jest to, że w tym tygodniu zdałam wszystko od A do Z. To jest trochę dziwne, bo z takim zapałem do nauki, to przynajmniej powinnam mieć jedną poprawkę. Ciągle jednak mówię sobie “JEŚLI”… Cóż, to jeśli? Jeśli zaliczę angielski i warunek, to będę w siódmym niebie. I, niestety, mój czas lenistwa się skończy, bo postanowiłam, że skoro tak łatwo zdaję, to co by było, gdybym bardziej się do przedmiotów przyłożyła? Raczej człowiek w życiu nie powinien się poddawać, lecz bardziej próbować. Jeśli ciągle będę patrzeć w przeszłość, to nastanie zastój, a nie rozwój. Nie mniej jednak doświadczenie z dydaktyką może nauczyć, że nastawiając się na piątkę, zdołasz otrzymać 4,5. Nawet, jeśli zaliczenie opiera się na aktywności, to i tak do wykorzystania jest przecież samo kolokwium końcowe. Może powinnam wziąć magisterskie związane z pedagogiką?
Najgorzej to wątpić w siebie. JEŚLI zdam tę sesję, a połowę mam już za sobą, to przy następnej będę chciała się nastawiać na zdobywanie piątek. Jeśli przyniesie mi to dużo rozczarowań, to trudno. Aha – nie chodzi też o to, bym siedziała dniami i nocami nad książkami. Ne. Ponoć dwie godziny dziennie wystarczą. Ale, pożyjemy, zobaczymy…
Przemiana człowieka jest naprawdę trudna. O ile przez ostatnie dni byłam radosna, o tyle dziś wzięło mnie na humor emo sremo kredo fremo. Żeby było śmieszniej, to żadnego powodu do narzekania nie mam! Dostałam 4 z pedagogiki specjalnej (i co z tego, że 90% było takich ocen), zdałam pedagogikę społeczną ćwiczenia i teraz tylko dwie formalności (vide: wolontariat i indeks), a w dodatku nie ma w tym tygodniu zaliczenia z angielskiego, więc dostaję jakby drugą szansę na lepsze przygotowanie się do zdania tegoż. Żyć nie umierać!
Ale właśnie ta czwórka… Nie jestem z niej zadowolona. Prawdopodobnie spodziewałam się dostać piątkę, czułam, że musi tak być. A tu dupa. Chociaż nie jestem optymistką i jeszcze w piątek próbowałam minimalizować mój sukces, to jeszcze niemożliwym było dziś, abym nagle stwierdziła “nie zdałam”, chociaż próbowałam siebie tak przekonać do tego, by nie przeżyć rozczarowania.
Gdy moja kochana Emi (:* i pozdrówka z Gorzowa!) narzekała na to, że mało umie matematyki, a tak naprawdę zaliczyła dobrze to, co miała, na początku myślałam, że narzeka i że przesadza. Ale dziś mam wrażenie, że sama tak robię. Staram się to zrozumieć i dochodzę do wniosku, że coś tu jest nie tak. Mój znajomy powiedział, że powinnam być zadowolona z 4,5 z ćwiczeń z dydaktyki, a nie narzekać na to. A ponieważ życie składa się z drobnych radości, to miał rację. Właściwie muszę przyznać, że 4,5 to sukces jak na mnie całkiem dobry, bo chciałam mieć 5 i prawie się udało. PRAWIE. A w tym roku marnuję trochę okazje do liczne zwalniania z egzaminów, mimo, że jest całkiem łatwiej zdobyć bardzo dobrą z dydaktyki. Złamał mnie jeden przedmiot, a to niedobrze.
Najprawdopodobniej nigdy w siebie nie wierzyłam. Każdy może i ma kompleksy, ale u mnie rozchodzi się o to raczej, że w siebie wątpię. Miotam się między “kurwa, i tak się nie uda” a “spróbuję, może się uda na lepszą ocenę”. Niby jestem w stanie zrobić tak, aby przynajmniej spróbować zdać na wyższą ocenę, gdyby nadarzyła się taka okazja; ale prócz losu, który podrzuca mi liczne dziwne okazje do tego typu ruchów, sama nic w tym temacie nie robię. Dlatego je tracę.
Przed pierwszą sesją w Gorzowie strasznie się bałam, że znów zawalę. Przy drugiej robiłam wszystko, co umiałam, aby nie zawalić, ba, nawet chciałam mieć piątkę i udało mi się ładnie pozdawać wszystko -1. Po tak licznych sukcesach powinnam śmiało piąć się do celu, sięgać po “wymarzony” dyplom licencjacki i być z siebie zadowolona. Ja jednak postawiłam na wielkie jedne NIE i stwierdziłam, że chuj, zawsze mi wszystko nie wychodzi, ciągle jest tak samo. Jak na UAMie chciałam coś zdać, to 1 punkt brakowało do tego szczęścia. A tu jak chcę mieć wyższą ocenę to też dupa wychodzi. Wątpię, nie potrafię, nie umiem…
Żeby było śmieszniej, to egzamin gimnazjalny zdałam świetnie, mimo słabych raczej ocen ogólnie, a maturę całkiem nieźle, bo z tego, co się orientuję, to wcale na mój niedoszły kierunek łatwo się dostać nie było. Prawdopodobnie jest tak, że kiedy NAPRAWDĘ TRZEBA ALE TO TRZEBA BO INACZEJ THE END DESTROYED ALL AND W OGÓLE to potrafię zrobić na miarę swych możliwości. Zazwyczaj jednak nie widzę większego sensu w siedzeniu nad książkami i notatkami i walką o czwórkę czy piątkę, bo w końcu i tak się nie uda.
Albo będę lecieć na minimum, albo na umiarkowanym, albo na maksimum. Przykro mi to mówić, ale póki co to muszę się sama przed sobą przyznać, że lecę na minimum. Nie dość, że wszystko zostawiam na ostatnią chwilę, to jeszcze tak potrafię się rozleniwić, że stwierdzenie “a chuj, będzie co ma być” jest moim mottem i to jest złe motto.
Ja wiem, że prawdopodobnie nie nadaję się na pedagogikę. Ale tak piszę ostatnio moje łopowiadanie, piszę i piszę i tak sobie myślę o fabule… Psychologia, pedagogika, psychologia i jeszcze raz pedagogika. Oczywiście nie jest niczym oryginalnym, że po dziełach widać wykształcenie, bo na przykład w dziełach Isaaca Asimova również je było widać (chemia i biologia czy coś w ten deseń, o ile dobrze pamiętam), tyle, że u niego też doskonale zagnieździła się jego pasja: socjologia. Tak więc po mimo tego, że robię tę pedagogikę tylko dla papierka, to czuję, że naprawdę coś mi to zaczyna powoli dawać. Ja oczywiście lubię psychologiczne historie, ale to jeszcze nie czyni mnie psychologa.
Zastanawiam się, co powinnam robić. Tak, chcę zmienić swój żywot na lepsze i dzięki tej notce ostatecznie poczułam dobry humor. Ale przecież pisanie bloga to nie jest moje życiowe zadanie (jest?) i na tym raczej nie zarobię, więc powinnam nastawić się na coś o wiele bardziej rozwojowego.
Odezwała się we mnie dusza podróżnika dziś. Stwierdziłam kategorycznie, że mam ochotę na SZCZECIN. To miasto może i jest ponure i taki syf w nim panuje, ale… Potrafi się rzucić do myśli. Najdziwniejsze, że jednak najczęściej nie myślę o Krakowie, lecz o Lublinie. Sama nie wiem, co mnie zauroczyło w tym mieście mimo braku tramwajów. Ludzie – ok, ale przecież miejsce też musi posiadać to COŚ, żeby chcieć do niego wracać, szczególnie, że w większości tych miast, co byłam, to spędzałam samotnie czas.
Ponarzekać czy nie, bo publiczność tutejsza mi spada…
Zanim jednak zacznę narzekać na ciężki los kobiety, studenta i nie wiem jeszcze kogo, przedstawię Wam coś, w czym się zakochałam. Dosłownie, bo słucham tego kilka razy pod rząd i nie mogę przestać: to jak hipnoza. Dlatego ostrzegam, że jeśli wcześniej nie mieliście do czynienia z REVOLUTIONARY GIRL UTENA to po tej piosence możecie chcieć się zapoznać z tym anime (no patrzcie, chciałam napisać “animec”, ale paluszki były szybsze).
Dobrze, początek przedstawiony, czas… no właśnie na co? Przede wszystkim napiszę tu, iż mam wrażenie, jakbym się z czymś pogodziła. Diabli wiedzą, co dokładnie, ale wydaje mi się, że będzie, co ma być i koniec, i basta. Trzeba swoje robić dalej, nawet, jeśli ma się być nieszczęśliwym przez… Chwila, moment.
Pedagogika wczesnoszkolna to coś, czego nie lubię, niestety 90% programu moich studiów opiera się właśnie na tej dziedzinie lub “dziedzinie”. Dla mnie bardziej to drugie, ale powodów jest mnóstwo: elementy psychologii, biologii i paru innych rzeczy tworzą całość. Mogłabym się tak o tym rozpisywać godzinami, ale po co?
W pewnym momencie zdałam sobie sprawę z dwóch sprzecznych ze sobą rzeczy. Najprawdopodobniej nie nadaję się na pedagoga szkolnego, bo popełniam masę dziwnych rzeczy, takich jak spóźnianie się z oddawaniem papierków, co w naszej biurokracji może się po prostu źle skończyć. Poza tym są jeszcze osobiste predyspozycje i o ile nie mam wątpliwości, że potrafię być szczera, naiwna i miła, o tyle mam wątpliwości, czy cała reszta jest odpowiednia do zajmowania się młodymi ludźmi.
I jest jeszcze jedna bardzo ciekawa rzecz: ktoś, kto pracuje z dzieciakami potencjalnie powinien być zadowolony ze swej pracy. Ja chyba bym nie bardzo była, a nawet jeśli, to nie dlatego, że mamy taki, a nie inny system edukacji, tylko po prostu lubię zajmować się ciężkimi przypadkami…
OK., powyższy akapit trzeba wyciąć.
Tak czy inaczej w jakiś sposób nadal mam w sobie tę cholerną ikrę czy co to jest, jaką posiadłam w liceum. Tak, wszystko przez samorozwój, A. S. Neilla i inne tego typu pierdoły, o których tu wcześniej wspomniałam. No, może o samorozwoju nie w kontekście medytacji itd., ale to szczegół. Potrafię się zastanawiać nad jakimś “problemem wychowawczym”, lecz nie potrafię się zmusić do nauki bzdur typu “co to jest program edukacji”.
Dobija mnie to, że LUDZIE doskonale wiedzą, co jest nie tak w naszym szkolnictwie, a mimo to często, zamiast polepszać, to pogarszają sprawę. Nie mówię tu o maturze z matematyki, bo to jest przydatna rzecz, jeśli będzie sprawdzać podstawy, naprawdę: studenci, którzy nie umieją przeliczyć godzin na minuty…
Einstein był geniuszem. WSZYSTKO JEST WZGLĘDNE!
Sesja w najlepsze. Powinnam nie chcieć wstawać rano, mieć syndrom studenta, dołować się w stylu mhroku emo i pisać o tym na blogu, bo – co dziwne – właśnie przy takich notkach tu obserwuję zwiększoną liczbę wejść… A może mi się tylko tak wydaje, trzeba jeszcze trochę w czasie przeciągnąć mój HUMOREK SUPERASTY KAWAII AI UTENA? Tak, beznadziejnie umiem obce języki.
Czasem mam syndrom studenta. Na przykład dziś i wczoraj. I może się tak zdarzyć, że nie będę chciała wstać, bo nauka. Ale jak wczoraj stwierdziłam po wstaniu, że mam %^#@^%$@#%%^@#%&#$@$^&@#%&%^$% humor, tak włączyłam powyżej zaprezentowaną piosenkę kilka razy pod rząd i przeszło. I było znów wypas full i w ogóle. Różowe okulary.
Chciałabym napisać książkę. Nie jakąś taką, żeby od razu dostała (nie Nobla, bo straciłam wszelki szacunek do tej nagrody po Obamie), ale normalną, zwykłą fantastykę. Tak, fantasy albo science fiction bym najbardziej chciała. Co dziwniejsze, próbuję nad tym pracować. Oczywiście wszystkim mówię, że piszę “opowiadanie”, ale to dlatego, że nie wiem, jak długo jeszcze będę mieć cierpliwość do tej roboty, nie wiem, czy nagle tak nie pośpieszę z akcją, że faktycznie to coś stanie się zwykłym opowiadaniem, no i przede wszystkim z przyzwyczajenia. Raczej moje poprzednie wypociny były opowiadaniami i jeśli ktoś by się uparł, że kiedyś napisałam książkę, to tak, napisałam, ale jej nie wydałam i ciągle nazywałam to opowiadaniem i było to niezwykle głupie i w ogóle gejowskie… Teraz mi się trochę śmiać chce, jak mam do czynienia z moimi wypocinami z okresu podstawówka-gimnazjum. Nie dlatego, że były jakoś tak naiwne, po prostu… Zabawne. W swej dojrzałości zabawne.
Ten rok zaczął się zdecydowanie źle. Ale może dlatego, że tyle dziwnych niefajnych rzeczy wlazło na moją głowę potrafię teraz jakoś być w radośniejszym humorze… To chyba stwierdzenie w stylu “kurwa, mam dość emo sremo kremo”.
A na koniec jeszcze jeden ending Uteny.
Ten blog ma strukturę w stylu “joł, kurwa, jest chujowo, a ja jestem emo sremo”. Niestety, ma to swoje konsekwencje w tym, że bardzo ciężko jest napisać komentarz, który zawierałby same rewelacyjne, tzn. dobre wieści i nie mam tu na myśli ironii, która stała mi się czymś zbyt bliskim. Nie mniej jednak może spróbuję przedstawić dobre rzeczy… (bo do złych już nie mam sił).
Więc, zaskoczył mnie znajomy (pozdrawiam), który podarował mi prezent na święta powiedzmy. Paczka dopiero wczoraj została odebrana i to ze wskazaniem “nie wiem o co chodzi”, bo niczego nie zamawiałam. Jak tylko zobaczyłam podarek, to wybuchnęłam śmiechem – tak, ludzie, gdyby byli w okolicy, by się na mnie gapili “co to za wariatka”. Przy okazji tego zdarzenia, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego ludzie tak chętnie dają. No, w sensie prezenty. Ja bym coś może i komuś ofiarowała, ale niestety, stać mnie tylko na złotówkę dla Orkiestry Owsiaka, bo na droższe rzeczy (np. ślub brata) nie mam kasy totalnie. A muszę jeszcze mieć za co skserować pewne pierdoły notatki.
Przy posiadaniu dobrych wkładek do aparatów mogę w pełni optymalnie słuchać muzyki. Ściągam jej dużo, dużo też słucham i to jest zaskakujące, ale dokładnie widzę to, do czego doszłam w Opolu: muzyka łagodzi obyczaje. Fakt, że taki stan może mi przejść, ale nie musi. A zresztą, nevadi.
Dzisiaj miałam egzamin z pedagogiki specjalnej. Nie uczyłam się na niego z dwóch powodów: mimo bycia na wykładach, nie miałam z czego się uczyć; materiał jest taki, że nie wiadomo, jak się do niego dobrać. Ale byłam na tym zaliczeniu, otrzymałam pięć pytań, tak się rozpisałam, że całą kartkę A4 od A do Z zapisałam i w dodatku chciałam dalej, ale już mi się papier skończył, więc odpuściłam. I doznałam bardzo dziwnego uczucia, bo chyba trafiłam do grupy w stylu “przebyliśmy kurs szybkiego pisania”, bo wyszłam jako ostatnia z pełną kartką. A widziałam ten pośpiech, koleżanka z boku się pytała “jakie odpowiedzi”, powiedziałam, że nie wiem o co kaman, zresztą i tak nie wiedziałam o co jej łaziło, a poza tym nieprofesjonalne jest trochę ściąganie, będąc na studiach z pedagogiki.
Ogólnie, to jeszcze praktyki mam do pełnego załatwienia w poniedziałek, co jest very good, because… (tak, za dużo Stargate Atlantis, zresztą, już kończę) myślałam, że mam problem z tymi, lecz okazało się, że nie! Trafiłam na sympatyczną opiekunkę. I, żeby było jeszcze zabawniej, dopiero po dzisiejszym wykładzie (lub prawie wykładzie, bo Skrocka uwinęła się z nim jak najszybciej, bylebyśmy szli uczyć się) z psychologii doszłam do wniosku, że to niemożliwe, aby jedna osoba, w postaci pedagoga, miała wpływ na całkowite zachowanie się klasy.
O nie… O nie, ratuj mię kto może z tej papki pedagogicznej! :D
Pozdrowienia dla Fanów!
Ja wiedziałam, że tak będzie. Oczywiście nikt mnie nie słucha, ale cóż, to jest MÓJ problem w sensie tego, co się przez to porobiło. W normalnym przypadku poszłabym na praktyki i miała je skończone, niestety w poniedziałek zdarzyło się tak, że mój opiekun nie przylazł. No, a że miałam wykłady i to takie, na których już nie trza być, bo znane są pytania, to… Tak, zrobiłam sobie wolny dzień, który ewidentnie, ale ewidentnie zmarnowałam. No, ale w końcu się wyspałam, więc ogółem nieróbstwo wyszło mi na dobre.
Wtorek. Jestem spóźniona 15 minut na zajęcia. Przejdzie, przecież studenci ciągle tak robią. Wsiadam do tramwaju, ten podjedzie w okolice Estkowskiego i bum, proszę państwa, pojazd się zepsuł! Żeby tylko na Teatralną była i dwójka, to by było fajnie, ale niet. Więc z 15 minut zrobiło się jakieś 60, tym bardziej, że kolejny tramwaj wpadł w korki. Niewielkie w skali globalnej, znaczy, makroskali, ale i tak przeszkadzającej w skali mikro.
Of course, to nie koniec dobrych wieści ze świata. Oprócz zaliczenia, którego prawie udało mi się zaliczyć, mam jeszcze informację o tym, że w tym semestrze egzaminu z dydaktyki nie będzie, dopiero w drugim. Zaraz, zaraz, więc co teraz? Z pewnością ciężko byłoby cały kłopot przenieść na sezon letni, bo na pewno babka się nie zgodzi na to. Wygląda na to, że będę musiała z nią porozmawiać o “egzaminie we dwoje”, pewnie ustnym na moje szczęście (mówiłam, że nie lubię ustnych?).
Ale dla świata to za mało, bo przecież jest jeszcze wspaniała sprawa, którą można nazwać “nie rozumiem zadania” i “nie wiem, co mam zrobić”, w sensie, żeby przynieść potrzebne rysunki na warsztaty plastyczne. No, to może się dziś dowiem, jak wyjdzie na to, że ciężko zadowolić babkę tym, co jej dam.
Pożyjemy, zobaczymy.
Kiedyś mi się śniło, że wyruszyłam w Polskę. A raczej miałam to zrobić, ale okazało się, że pieniędzy mam na dojechanie do miejsca docelowego, ale nie mam na powrót do domu. Zdecydowałam, że nie będę realizować tej jakże ryzykownej wyprawy. Dzisiejszego wieczoru natomiast mam ochotę trzasnąć drzwiami i zwyczajnie uciec na drugi koniec Polski, by w końcu uwolnić się od kogoś, kto jest moim tatą, ale który stanowczo za dużo sobie wobec mojej skromnej osoby pozwala. No, nie ma tragedii, lecz kto wie, co będzie za tydzień, może mnie znajdą załamaną nerwowo w jakimś rowie na wiosnę, jak tak dalej pójdzie?
Ponieważ szybko nudzę się wyglądem mojego blogaska, postanowiłam znów zmienić jego wygląd. Ku swojemu zaskoczeniu, przy użyciu najprostszych metod photoshowowych stworzyłam coś, co mnie zadowala. Proste, ładne i zgrabne cacenko zostało wgrane na stronę, która to będzie wersją 3.1. W zasadzie Czytelników raczej mało to obchodzi, bo ciężko, aby osoba A zmieniła się w osobę B po paru godzinach. I mam tu na myśli sytuacje standardowe, a nie nagłe przypadki traumatycznych wydarzeń. Chociaż…
Dzisiejszy dzień to przyzwoity dzień. Tak, powtórzenie w zdaniu to celowy zabieg stylistyczny, ale zbliża się pierwsza i prawdopodobnie nie mam już sił myśleć na tyle jasno, by martwić się o tutejszą stylistykę tekstów. Bo właściwie tę notkę piszę tylko po to, by przekazać coś moim Fanom (znów zaczynam, ha!, ale zauważyłam, że w ostatnich dniach oglądalność strony się jakby zwiększyła :*). To pod spodem.
Można się kłócić o to, czy jestem osobą gadatliwą i szczerą, otwartą. Właściwie wszystkie te cechy stoją pod znakiem zapytania, bo czyniąc obserwacje swojego postępowania w pierwszą sobotę 2010 roku zauważyłam parę nieciekawych cech. Potrafię pokazać wkurzenie, ale nie umiem o tym rozmawiać w cztery oczy. Tak dla przykładu mój kochany tatuś dziś palnął: “rozgniatasz ziemniaki i jesz w sosie”. Poczułam się, jak w szkole dla cztero, pięciolatków. Chociaż nie mogę nawet mówić o “względnej samodzielności”, którą to w pedagogice społecznej definiuje się na wiek ok. 18-25 lat w swoim przypadku, to mogę mówić o tym, że jestem osobą, która ma dosyć tej #%^$$#@%$$%$#%$%$#@%$%$$#, #@$^&#$%&^%$$#%$$#, @$#&^$%#$^%&^#$%$&^^&$%, (*(*%$)$%$%^%^%$$##@#$ kontroli nade mną. Studenci emigrujący (właściwie to imigrujący) do innych miast na naukę mają chociażby większą swobodę ruchu, niż ja. Albo przynajmniej więcej możliwości ruchów pojawia im się przed oczami, bo moje kochane miasto jest total zadupiem, w którym nie umiem zaaktywizować osób z którymi się kontaktuję.
Śpiewka taka sama, ale pisząc poprzedni akapit chciałam po prostu napisać: wkurzyłam się ograniczeniem wolności w imię rozdziabywania ziemniaków na talerzu. Tak, wiem, za dużo Stargate Atlantis, ale przyznam szczerze, że ni stąd ni zowąd zapragnęłam włączyć mega klasykę dla polskiego fana animemangi: SAILOR MOON. Pierwsza seria, 45 i 46. “No, efekty specjalne trochę przestarzałe, ale…” albo “dlatego lubię koty!”. Właściwie oglądając te dwa odcinki ma się wrażenie, iż pomimo reinkarnacji (której nie rozumiem) seria uległa definitywnemu zakończeniu.
O czym to ja jeszcze chciałam? A, o moim sercu, które ciągle płata mi figla. Ale może zostawię tę sprawę na boku, bo nie wydaje mi się, aby w tej chwili warto było się zwierzać ze swoich sercowych uniesień. Tak czy inaczej, pozdrawiam Yukiego i niech się trzymaj! :*
To ja idę spać, bo już pierwsza w nocy, a w poniedziałek na praktykę i ogólnie walka z dołem od nowego tygodnia.
Próbuję się uczyć. 2 h pisania map myślowych, 1h bezmózgiego serialu, 2h map myślowych i tak w kółko. Nie wiem, czy w ten sposób można wykitować, jednak próbując myśleć o tym, że mam napisać jedną z 5 tysięcy bredni, których nauczają na pedagogice, chcę zapomnieć o poniedziałku, studiach i moich problemach. No, bo studia mnie dołują. Fak. Właśnie to sobie uświadomiłam i chciałam to ogłosić całemu światu w notce emo sremo kremo. Wracam do nauki, moje Wy kochane dziatwy.
Miało być zdychanie pokonwentowe, toteż postanowiłam po imprezce iść spać około godziny 16-19. Niestety albo stety, mój organizm powiedział mi “Dość!!!!” i o około 14-15 zasnęłam całkowicie. A gdy się obudziłam, nie wiedziałam nawet, że spałam, tylko chciałam zasnąć. Nie mogąc tego zrobić, leżałam sobie w łóżku i mi przed oczami jakieś majaki Stargatowe się przesuwały coś o jakimś Skoczku, Mckayu i bazie na Atlantydzie. W dodatku, jak sobie uświadomiłam, że musiałam jednak trochę spać, to nie wiedziałam, czy kiełbasa do zjedzenia była snem, czy też rzeczywistością, ale zanim poszłam do kuchni sprawdzić, co jest, a czego nie ma, to pomyślałam, iż nie jest możliwe, aby cała seria Magic Knight Rayearth (tak, dobrze czytacie) zmieściła się na jednej płycie DVD, ponieważ na moim pendrivie 4 GB zmieściło się najwyżej 12 odcinków Stargatów.
A teraz parę słów o imprezie. Zdecydowanie mogło być lepiej, ale też czuję… Subiektywne wrażenie jest takie, że chyba w końcu chcę coś zrobić w swoim życiu. Zacząć medytować, pójść do pracy, pojechać na Tricon… Marzenia marzeniami, ale patrząc na nie wiem, że nie na wszystkie starczy mi odwagi. Odwagi, która jest niezbędna przy wprawianiu się w stany medytacyjne. Brzmi to może dziwnie, lecz coś blokuje mnie. Uprzedzenia, myśli, cokolwiek by to nie było, człowiek jak czegoś naprawdę chce to tego dokonuje, przynajmniej w teorii…
Może powinnam zapomnieć o porażce z zeszłego roku, jakim była dydaktyka i po prostu robić swoje? A o 12 czy 1 w nocy chyba pójdę spać, bo czuję, jak mózg mi się zaczyna przegrzewać znów.
Oglądałyśmy parę rzeczy. Super idiotyczny horror, w którym bardziej komputerowy lektor śmieszył, niż straszył; yaoi, które było tak debilne, że bardziej debilnego nie widziałam (szczerze mówiąc, mało co widziałam), ale w pewnym momencie nie wiedziałam kto kogo zgwałcił i kto z kim; potem włączyłyśmy 2012, który to film wszystkie próbowałyśmy oglądać, ale ja stwierdziłam, że nie ma na niego ochoty, a dwie pozostałe i tak spały.
Głowa mnie boli, trzeba wkońcu przewietrzyć mój pokój, co właśnie robię :). I najdziwniejsze, im bardziej jestem niewyspana, tym mam więcej pomysłów. No, ale mniejsza z tym. Wracam do oglądania Stargata, co by przed snem znów widzieć jakieś zjawy w postaci Wraith i Atlantydy.
Położyłam się spać przed trzecią w nocy. Wydaje się, że nie jest to taka zła pora, by zasnąć i po prostu obudzić się o 12 w południe czasu tutejszego. Niestety, to zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe… Przynajmniej istnieje takie powiedzenie. Nie mogłam – mimo usilnych prób – zasnąć, więc w końcu wstałam o tej ósmej rano i zaczęłam normalny dzień. Doskonale zdaję sobie sprawę, że dziś jest Sylwester, co skutkować pewnie będzie czystym, niezastąpionym i klasycznym zdychaniem w czasie wieczoru 1 stycznia, które jest symptomem imprezy konwentowej, gdy właśnie się ona skończyła. I chociaż Pyrkonu i Triconu oraz Krakowa w tej chwili TUTAJ nie ma, to i tak będzie przyjemnie :).
Imprezkę, jak się okazało, jednak mam. Po wielu zamieszaniach, tak, że zupa jest już inna, niż na samym początku, wyszło to, co prawie zawsze. Czyli spędzam u siebie. Tradycja nakazuje z Agatą, do tego dochodzi Iwona. Pozdrawiam Panie serdecznie ;]. Muszę jeszcze zrobić zakupy (czego mi się bardzo nie chce) na dzisiejszy wieczór i można się bawić. Skąd mam pieniądze? Od kochanego taty, który mi dał, bo jakoś ja nie miałam ani sił, ani odwagi prosić go o kasę. Ba, z moim niezdecydowaniem stwierdziłam, że “eee daj mi dziesięć złotych”.
Chyba se kawę/cappucino/coca colę kupię i będę to chlać w ramach nie zwalenia się przedwczesnego w łapy Morfeusza. Ale… Zanim skończę tę notkę, pragnę w niej podzielić się jeszcze kilkoma myślami.
Pewnie nowe zacznie się od obudzenia się z długiego snu i już nie będzie czasu na myślenie o tym, jak to było wspaniale w zeszłym roku. Trzeba będzie żyć obecnymi chwilami i zmartwieniami, oby jak najwięcej radościami. Dlatego tradycja wymaga parę słówek na podsumowanie roku 2009.
Hm….
Był to jeden z lepszych roków, jakie mam za sobą. Nie tylko udało mi się przeżyć dwa rewelacyjne konwenty: Pyrkon i Goblikon, ale także udało mi się zwiedzić wiele fajnych miejsc i poznać wspaniałych ludzi. Poznań może zostawiłam trochę w spokoju, nie mniej jednak Wrocław, Szczecin, Lublin, Kraków, już nawet nie pamiętam co, bo mój organizm zaczyna walkę ze snem –;. W każdym razie wielka podróż przez pół Polski to była jedna z największych i najlepszych przygód w moim życiu, a ze względu na znacznie ograniczone fundusze (baka!) w roku 2010 nie zanosi się na to, bym mogła sobie pozwolić na taką wędrówkę. Chyba, że stanę się bardziej samodzielna, a zdobycie pracy w każdym miejscu w każdym czasie nie będzie dla mnie problemem. Niestety, nie zanosi się na to, więc muszę się nastawiać na zbieranie na Tricon. Tak, mogę zrezygnować nawet z Pyrkonu, bo impreza trójkonwentowa z Polconem, z Czechami oraz Euroconem za 60 złotych może się nieprędko powtórzyć.
Udało mi się zacząć nowe rzeczy, które chyba nieprędko znajdą swój finał. Wiem, że jestem marudna i mam często dobre humory, ale zdałam sobie sprawę, że Gorzów nie jest miejscem, w którym chciałabym żyć za młodu. A tę młodość mar…
Ok, cicho sza!!!!!
Nie da się ukryć, że ten rok miał swoje wady. Śmierć kota jednak należy do rzeczy pół na pół. Bo z jednej strony żal, a z drugiej ulga. Także problemy z bankiem i zgubienie telefonu nie należą do najfajniejszych wydarzeń, lecz… Głównie będę myślała o 2009 jako o roku, który był udany. Po prostu!
:) I nie da się ukryć, że chciałabym, aby 2010 był jeszcze lepszy. Może się uda?
I Wam życzę powodzenia!
Torrent torrentem, ale nie ma to jak znajomy, który zna parę sztuczek pomocnych przy uzyskiwaniu mp3. I w ten oto sposób w parę minut, za pomocą pewnej wspaniałej strony (już jest w zakładkach) zyskałam Beyond the night. Pewnie czasem będę używać tego tricku, a czasem nie – ostatecznie niektóre klipy są takie, że tylko patrząc na nie czuje się pełnię muzyki…. A może się mylę? :>
Ten wpis nie jest długi i nie będzie długi. To wszystko dlatego, że nie chce mi się pisać o swych ponurych myślach i to wszystko dlatego, że powoli, bardzo powoli się budzę. Tak, niedawno wstałam. I tak, zamierzam spędzić sylwestra ze znajomymi. :]
A więc…
SPEŁNIENIA MARZEŃ
ATAKU GOBANÓW
ŚWIETNIE ROZEGRANYCH PARTII I MAŁO PRZERW W GO
DLA STUDENTÓW UDANYCH SESJI NA UCZELNI
A DLA FANÓW MANGO-FANTASTYKI KASY NA UDANE KONWENTY
I SPECJALNE ŻYCZENIA DLA VIRHOSSY
ŻEBY MÓGŁ SIĘ TAK SAMO JAK DOTYCHCZAS FAJNIE OPIERDALAĆ I BYŁO MU MIŁO
jak to się mówi? Do siego roku? :P
Mam takie nieszczęście (łał), które nazywa się Stargate Atlantis. I był tam jeden odcinek – być może przeciętny, lecz… Przez parę chwil me uszy cieszyły się istną ucztą!
Tak, powyższy film to dokładnie ta piosenka, którą słucham niemal bez przerwy na youtube. I szukam pliku w formacie mp3. Torrenta udało mi się znaleźć, lecz mimo ok. 2,5 mb ściąga się on tak, że w całości na mym dysku będzie dopiero za 11 h. ==’
Wielkanoc, Boże Narodzenie, Nowy Rok. To wszystko to tylko umowne daty wydarzeń, które nie dla wszystkich są ważne, ale przecież w czasie zimowych świąt mamy najwięcej samobójstw na torach pociągowych. A większość popularnych telewizji (swoją drogą – zauważyłam, że im mniej stacja popularna, tym ma mniej reklam, dla przykładu siódemka puszczała 2 reklamy w trakcie filmu i to krótkie, inne stacje robią więcej i dłużej ;p) robi wielkie SHOW “na żywo” z Sylwestra. I wygląda to tak, jakby cały świat się bawił, oprócz ciebie oczywiście.
Jestem typem osoby, która wcale nie zamierza zakładać rodziny, bo oczywiście dzieci to małe paskudztwa, które przemienią się w duże paskudztwa. Tak, pisze to studentka pedagogiki, której oglądanie dziecięcych ubrań u znajomych powinno podniecić do stopnia ekstazy. Ironia goni ironię w tym tekście. Tymczasem chociaż lubię samotność i lubię towarzystwo przeplatane ze sobą wzajemnie, to jednego nienawidzę.
SAMOTNYCH SYLWESTRÓW!
A niestety taki mnie czeka w tym roku 2009.
No, chyba, że ktoś chce zrobić mi miłą niespodziankę, ale ja w to nie wierzę. Zieeews.
W każdym razie…
Wczoraj teoretycznie narodził się Jezus Chrystus i praktycznie duża, jeśli nie większa, część społeczeństwa miała obżarstwo przy stolikach wśród różnych ludzi, raczej powiązanych ze sobą więzią rodzinną. W Polsce dość przyjemnie miały dzieci i czasem dorośli (jak dzieci stać na prezenty, niestety, nie należę do nich). Ja jednak zostałam obdarowana i to niezwykle trafnie. Dziwny ten rok 2009, dla mnie niezwykle dobry, a powiedzieć muszę, że o tym napiszę w (prawdopodobnie) samotnego sylwestra. No, ale do rzeczy…
Pomyślałam o kupnie pendrive’a za 4gb, bo na razie posiadałam taki z 2ma.
Pomyślałam o tym (kiedyś, przebłyskiem), że fajnie byłoby dostać jakieś KOBIECE a nie wsiowe majteczki.
Pomyślałam także o tym, że świetnie by mieć naszyjnik, mam taaaaaaaaaaaaaaaaaaką ochotę na naszyjnik.
Fajnie też jest czytać książkę. Jakąkolwiek, bo książka jest w końcu fajna.
Pomyślałam sobie też o tym, że nogi mi marzną w tych zimówkach za 50 złotych.
Ogólnie mogę powiedzieć, że świetne prezenty. Oczywiście moje zamiłowanie do naszyjników dało mi się dziś już we znaki w postaci zapięcia tegoż za pierwszym razem, bo ma dość niewygodne, lecz standardowe. Tzn. nie takie na magnes, tylko to drugie, otwierane.
Życie nie ma sensu. Ale czasem trzeba się uśmiechnąć, a zapewne będę to robić przez najbliższy czas. Dopóki nie przypomnę sobie o sesji i dopóty nie wezwie mnie natura emo sremo.
A tak w ogóle, muszę w końcu wykombinować na drzwiach wieelką mapę Polski z miastami i zaznaczonymi województwami. No, a jeszcze po obejrzeniu pewnego odcinka dziś uzupełnię wiedzę podstawową z historii o Westerplatte (uwierzycie, że nie wiedziałam do dziś, co to jest? I że był sobie pewien pancernik?).
Dużego drzewka z bombkami z czarno-białych kamieni,
Milion gobanów pod choinką,
Mało warzywnych a więcej smaczniejszych sałatek na wigilijnym stole,
Smacznego humoru
Życzy Aleandra
EPISODE 2012
NARZEKANIE
Komuś, komu chce się to czytać mogę jedynie pogratulować cierpliwości. Cierpliwości dla wyczytywania tekstów, w których jest tylko gadanie jak to jest wiecznie źle. Fakt – inni mają gorzej. O tym pisałam milion razy, to i teraz mogę się powtórzyć, a co mi tam, prawda? Być może większość z ludzi, którzy mnie znają uważa, że niepotrzebnie tak… zrzędzę. Czasem jednak mam wrażenie, że człowiek A znajdujący się w położeniu B nie zrozumie człowieka C, który znajduje się w położeniu D. Stara prawda, a jaka piękna. Głównie dlatego, że co dla jednego jest rajem, dla drugiego niekoniecznie. Zadam sobie więc pytanie w tej chwili, czy raj jako taki może istnieć? Chyba tylko w naszych głowach. O, a kiedyś przeczytałam książkę, w której…
I zdaje się, że to trochę przez nią trafiłam na kierunek, na którym teraz jestem, na który trochę nie mam sił i dzisiaj zachowywałam się jak nastolatka, której po prostu chce się płakać i która ma wszystkiego dosyć. Tata z piwem. Mieszkanie z rodzicem jest do pewnego stopnia męczące, szczególnie, jak gdera tysiąc razy o jednej rzeczy. Wczoraj słuchając “odkurz” to już nie miałam siły życiowej. Nie dlatego, bym była zbyt wielkim leniwcem i po prostu było to zwykłe “nie chce mi się”, ale to jest swego rodzaju wyczerpanie energii życiowej. Mam 21 lat, no i kogo to obchodzi? Mam tyle lat i to, że mam studia na miejscu wydaje się niektórym doskonałym pomysłem. Niestety, prawdą są słowa koleżanki o utrudnionej socjalizacji i dorosłości w takim wydaniu.
Nie wiem, może lepiej bym się czuła w akademiku w Gorzowie, niż w domu w Gorzowie. Człowiek w moim wieku chce pewne decyzje podejmować sam, chce zrobić coś więcej, niż zwyczajowe życie znane z liceum. Może i mogłabym się wyprowadzić, ale w tej chwili nie mam za co. I nie mam dokąd. I na pewno nikt by mnie wsparł w tym pomyśle. Już słyszę babci “Zwariowała”, taty “poczekaj, aż skończysz licencjat”, brata cośtam.
Żyć chwilą! Cudowny pomysł!
A teraz… Coś dla serialowych meneli, którym się tymczasowo stałam. (Znaczy się, oglądam seriale i to często w seryjny sposób).
(KONIEC NARZEKANIA)
<hr/>
Muzyczka.
W poprzednim odcinku:
Aleandra zawiadamia o planach na konwent.
BADUK (w tle muzyczka ;p)
Aleandra zawiadamia, że idzie spać.
CIĄG DALSZ”Y NASTĄPI…
<hr/>
A tak serio, to nie wiem, czy zawitam w lutym do Katowic. Raczej nie, zważywszy na to, że zamierzam zbierać kasiorę na Tricon, czy jak mu tam było. To z pewnością priorytet na te wakacje i już postanowiłam, że zrobię wiele, aby się na nim zjawić. To co prawda szaleństwo z lekka, ale życie jest po to, by się wyszaleć. A skoro przez to mam w jakiś sposób zacząć zarabiać, to jest to gra warta świeczki.
Szkoda tylko, że podejrzewam, iż będę musiała naprawdę zastanowić się, czy stać mnie na PYRKON 2010. Na pewno postaram się zrobić cośkolwiek, byle taniej, niż ostatnim razem wyszło, bo jednak w moim przypadku oszczędność kasy się liczy.
O, Aleandra przestała narzekać! Supcio. Dupcio. -_-’
JA CHCĘ DO POCIĄGUUU!!!!!!
JA CHCĘ RUSZYĆ GDZIEŚ DUPSKO!!!!
Ale to niemożliwe…
-sesja się zbliża,
-święta śnięta, bo nie czuję ich,
-wolontariat musze zrobić,
-spłacam komórkę i laptopa,
-nie mam kasy od uczelni,
WIĘC
NIE MAM KASY
Za to plany wakacyjne szykują się w czasie największego, letniego upału! Łoooo macio! W dodatku z finałem – tak, jest, taa! – KONWENTOWYM! W poniedziałek, wtorek miałam taką chrapkę na konwent, że się zastanawiałam, czy na praktyki nie założyć koszulki z czaszką i reklamą Goblikonu, ale uznałam to za przesadę. Za to pozdrawiam serdecznie dsoula, jeśli to czyta, bo dzięki niemu prawdopodobnie będę w sierpniu na trójkonie! Czechy: Parcon, Polska: Polcon, Europa: Eurocon! Trickon, czy jak mu tam za jedyne 60 złotych! Po Nowym Roku będzie bilet wstępu kosztował 100 zeta. A ponieważ zobaczyłam, że PKPem da się dojechać z Krakowa do Cieszyna jakoś w półtorej godziny, postanowiłam spędzić te wakacje na Śląsku. Być może będę chciała zwiedzić:
-Katowice (hejo, Sanai, pozdróofka!),
-Kraków (tak, już się nie mogę doczekać Emi),
-okolice tych miast :).
Podróż co prawda na wariacko będzie, ale… Muszę jakoś na to zarobić. Jak? Pomysł jest taki:
-zarabiać na pisaniu tekstów na zamówienie,
-dowiedzieć się, co z uczelnią,
-w lutym załatwić sprawę lapka,
ktoś ma jakiś pomysł?
Tak czy inaczej… JA CHCĘ DO POCIĄGU!!! A niestety będzie to mało możliwe w najbliższym czasie, a w dodatku PKP wycofało połączenie Hetmana, zdurnieli całkiem. Dowiedziałam się dziś za to, że Gorzów Wielkopolski, moja wspaniała wiocha w której ciężko jest mi się zaaklimatyzować, ma bezpośrednie połączenie z Krakowem i Katowicami, co prawda nie przez pociąg, ale przez nocny autobus. Tylko, że on jest drogi jak cholera. Nie mniej jednak… I’m happy ;p czy jak to się pisze w tym gejowskim języku.
Hejo, Czytelnicy, pora wstać!:P
Zaśpiewać Wam chcę pieśń
O tym jaka wokół toczy się pleśń
Dotknąć i poruszyć ją palcem mogę
Nie wiem, czy zrobić to na nową drogę.
Symbol zepsucia niemożliwy do naprawy
Kiedyś miało wspaniały smak pikantnej potrawy
Lecz dziś nie nadaje się do strawy.
Kupiłam książkę Dukaja
O tym chciałam napisać moją pieśń maja
Słońce oświetlające przejście
W głębokim gorącu duże odetchnięcie.
Ta jednak muzyka czysta i doskonała
Bliska zgonu się stała
Tego czasu zrealizować dobrze nie umiała.
Ta pieśń chciała być o literaturze
Zamiast tego zostanie przy mej uwerturze
Przyglądać się będzie pleśni
Co by nie zniszczyć pieśni.
Pieśnio czy pleśnio, jak bardzo kolorowa jesteś?
Biała czarna zielona czerwona jak sok z czereśni
Czy też chcesz się wyrwać z kontekstu
Bo nie potrafisz opowiedzieć tego, co ja chcę?
Skończmy więc tę maluczką gadkę
Rozwiążmy więc inną zagadkę:
Kolorowe jak tęcza,
Różnokształtna jak szalona poręcza.
Odeszły smutki cierpienia,
Spękane pragnienia i rozpętane marzenia,
Ta część tu nie pasuje
I wije się w powolnej agonii.
Chciałam się zwierzyć swoim Czytelnikom, choć teraz mam wątpliwości, czy umiem to zrobić. I nie chodzi tu o to, że to idzie na forum publiczne, bo w końcu wiele rzeczy tu o sobie napisałam. Nie odkryję nic nowego, jeśli wyznam, że jestem samotna. Ale… Jest we mnie takie coś, co ostatnio twierdzi: “nie mam siły”. Czuję się bezsilna i przytłoczona otaczającą mnie rzeczywistością. A przecież nie jest ona tak bardzo porypana, żeby mogło być źle, prawda?
Nie. Nic tu więcej nie napiszę i idę oglądać Dextera. Ten to przynajmniej ma prawdziwe problemy.
Miałam przyjechać do Katowic. I chciałam to zrobić, jednak okazało się, że nie mam kasy na powrót. Powiedziałam więc “jak to ma być podróż w jedną stronę, to nie jadę”. I tak też uczyniłam. A później tego żałowałam…
Kursywa opisuje mój sen. Wczoraj go miałam i dziś mam wrażenie, jakby się spełniał, chociaż inaczej. Zaprosili mnie do Katowic, a później powiedzieli, że odwołują zaproszenie. Trochę żal, że nie ma odrobiny pikanterii i przygody. I chyba można powiedzieć, że kocham podróże. Przesiadki do Krakowa… Może jedna z literackich bohaterek, Pollyanna potrafilaby znaleźć w tym jakieś pozytywy. Ale mnie w tej chwili sytuacja z PKP obchodzi najmniej.
Próbowałam się uczyć dydaktyki. I mam wrażenie, że z jednej strony są to straszne bzdury, z drugiej, że dużo wiem, a z trzeciej jakoś nie mogę… Ale będę dalej próbować.
Nadal uważam, że pedagogika to jedna z bredni naukowych. Tak, wiem, dziwna jestem. Ale chyba nie znam nikogo, kto by miał o mnie inne zdanie… A jeśli tak nie jest, to nie wiem, co innego można wyrazić pod pojęciem “silena”, czyli szalona.
Życie nabiera rumieńców? Nie wiem. Ale ten weekend był w porządku. Chociaż pewnie jutro znów przyjdą do mnie smutki i zmartwienia. Takie chyba jest życie.
Moja biedna stłuczona noga zdołała się już uporać z siniakiem. Ale nie zdołała zabić odczucia wynikającego z pogody… Cóż… Innymi słowy, moje zdrowie jest do dupy.
Nie wiem, co tu bym mogła napisać. Virhossa dostał to, co chciał, a reszta Czytelników kochanych może powiedzieć, że dziś się nie opierdalałam. Więc – pozdrawiam wszystkich czytających! :]
Wpis dedykowany Baldwinowi De.
Przed sobą zobaczyłam muchę, która krzywo sobie poleciała i uciekła. Tak tylko wspomniałam o niej, żeby od czegoś móc zacząć. Bo jak się pisze o życiu, to można nawet o najprostszych bzdetach w codzienności – w końcu to też życie. Ten wpis jest chyba drugim, który piszę na laptopie marki Asus. I na pewno jest to dobry komputer, który będę spłacała przez jakieś dwa lata. Ale kiedyś to się musiało stać i niezależnie od tego, czy PKP da bezpośrednie pociągi z Gorzowa Wlkp. do Krakowa, to i tak wiem, że w swojej rodzinnej wsi (ok, wiem, miasto ma 125 tysięcy mieszkańców) długo już nie posiedzę.
Miałam dziś zajęcia z niejakim Segietem. W porządku było, wykład niezły, ćwiczenia… Cóż, studenci samodzielnie muszą na nich pracować, prezentując swoje wypociny na forum publicznym, tj. przed grupą, do której należą. Miały być 3 wystąpienia, nastąpiły 2, ponieważ ci od ostatniej prezentacji albo nie wiedzieli o tym, że mają na dziś mieć, albo… zapomnieli. Tak czy siak nasz prowadzący był wściekły i ja mu się nie dziwię: zaczęliśmy o 13:40, skończyliśmy o 14:10. Piękne, prawda? Oczywiście jedno z wystąpień nie udało się za bardzo, bo jego autorki nie wiedziały, jak się pisze konspekt (przecież to nie miał być plan prowadzenia lekcji, a chyba maturę mają…), no i zamiast własnych słów, przygotowały fragmenty książek. Wynudzili mnie tak, że szook, jakby to określiła jedna z moich znajomych.
Nie zaliczyłam angielskiego. Ale prowadząca zajęcia jest bardzo dobrym pedagogiem – cytuję kumpla z Wrocławia: “to jest prawdziwy nauczyciel. Widzi problem i szuka rozwiązania”. Hm, czy mi się wydaje, czy zabrzmiało to ciekawie? Ale nawet jeśli praca pedagoga jest piękna, to chyba nie czułabym się w tym zawodzie szczęśliwa. Wiem, że w teorii się na to kształcę, ale… Musi istnieć jakaś przyczyna, dla której każdego prawie ranka mówię sobie: “nie mam siły”.
Ale dziś – bo wczoraj postanowiłam, że od dziś – starałam sobie wmówić, że MAM siłę. A mówiąc tak sobie, poczułam się lepiej. Nie wiem tylko, czy potrafię, chcę i wierzę w siebie, aby zdać dydaktykę czy cokolwiek innego. Nie mniej jednak muszę się trochę pomęczyć, aby magisterka była fajna i być może spędzona w Krakowie.
Oglądam serial. Znów mnie wciągnął tak, że oderwać się nie mogę. Tak jest, mowa o Stargate Atlantis. W ciągu tygodnia przeszłam od 1 do 2 serii. Szybka jestem, bo SGA ma tylko 5 serii. Tak czy inaczej… Zastanawiam się, co by tu jeszcze powiedzieć, czy też raczej napisać.
Nie udaje się utworzenie frontu mangowego w Gorzowie Wielkopolskim i trochę mnie ta sytuacja zdezorientowała. Jeśli nie lenistwo jest tego przyczyną (a na pewno nie jest), to co? Mentalność? Doszłam ostatnio do wniosku, że moje miasto mnie dołuje i co najzabawniejsze, to przez PKP. I już dziś zaczęłam sobie planować, jak dojadę do Sanai, do Katowic w lutym bez bezpośredniego połączenia.
Czekam na brata. I… Sobie pogram, zanim zapomnę, że mam siłę.
Co by było, gdyby…
Ala nie miała przerw w graniu Go? Gdyby codziennie z zapałem poświęcała chociaż te 15 minut na jedną partię? Albo, gdyby miała w swoim mieście klub Go? Może dziś byłaby na poziomie 3 dan?
Co by było, gdyby…
PKP nie wycofało swoich połączeń – głównie chodzi mi o Hetmana, chociaż jeżdżący do Warszawy też cierpią? Na pewno w Gorzowie uruchomiono by linie tramwajowe 4 i 5 (jak zresztą się stało dziś), ale również ludzie na forum lokalnym by nie narzekali… Co by było, gdyby PKP lepiej prosperowała swoimi funduszami? Na pewno nie wydawałaby 130 milionów na remont Dworca, na który jeżdżą tylko szynobusy i ewentualnie pociągi towarowe… Aha – no i nie mielibyśmy przewoźnika-bankruta.
Co by było, gdyby…
Ala studiowała w innym mieście? Z pewnością miałaby dobre samopoczucie i chciałoby się jej kontynuować swój popieprzony kierunek. Z kolei jednak nie miałaby laptopa (a więc magisterka w Krakowie diabli by wzięła!) i jajek z patelni, bo w akademiku ciężko często je przysmażyć.
Patrz na siebie, a nie na innych. – To piękny wniosek, ale gdy tak czasem zdarzy mi się spojrzeć na D. o rudych włosach albo na Z. o złotych włosach, to mimo, iż są z innych miast i inaczej tutaj prosperują, obie wydają się jakieś zadowolone. Ja powinnam taka być – no w końcu dorobiłam się telefonu, laptopa, pięknego pokoju który sprząta się w 3 minuty, Irca… Żyć nie umierać! Ale technika to nie wszystko. Drogi rozwojowe lekko uwięzły i mnie trochę pewne studenckie kwestie dręczą. Drażnią i wywołują strach. A to tylko moja wina, moja wielka wina…
Skończyć te studia będzie ciężko, zwłaszcza że kończy mi się wobec nich cierpliwość. Ja jestem rozczarowana, ale nie potrafię powiedzieć, czy kierunkiem, czy też może metodą nauczania w polskim systemie oświaty. Czasem zadaję sobie ciekawe pytania na zajęciach, których jednak nie poruszam. Bo jestem Polką. Jako Niemka żwawo bym zadała takie coś, że wykładowca chwilę by się namyślał nad tematem. A jako Angielka byłabym uczona czytać w taki sposób, bym lepiej rozumiała tekst, jaki mam przed sobą. Ale jestem Polką i teoretycznie powinnam być dumna ze swego kraju, który ma męczeńską historię rozłożoną na histerie zachowań na przestrzeni wieków. (Tak, wcześniejsze zdanie spodobało mi się i niezależnie od tego, jaki jest jego sens, zostaje, bo tak i już.)
W sobotę wstałam lewą nogą. Dosłownie i w przenośni. Jako pierwsze należy wziąć pod uwagę, że mój prawy dolny człon nadal jest poobijany i trochę pocierpieć i przeleżeć musi, aby mógł na nowo stać się sprawny. Wracając jednak do sprawy, cały dzień miałam doła – ja się boję angielskiego, ja już nie mam sił na pedagogikę… A więc leżę sobie do tej 13, 14… Jakbym mieszkała w Poznaniu, Jurandzie.
Wieczór jednak sprawił mi miłą niespodziankę. Pozdrowienia dla Coffee Amaretto (dobrze napisałam?).
Mam na Padu-Padu dziś opis: “Chciałabym być edytorem tekstów”. Notatnik to dobry przykład… Od lat ten sam, prosty edytor. Czy to Windows 95, czy to Windows 7… Zadziwiające, że nic się nie zmienia :).
Dobrze się czuję ubrana w koszulkę Goblikon. Jakoś tak… Dodaje dobrego humoru. A może to ładnie dopasowany strój – czarna spódniczka, niebieskie spodnie, jasna kamizelka czy jak to się zwie… Wszystko ładnie i cacy, ale chyba na Pyrkonie 2010 kupię sobie koszulkę z logo tegoż konwentu. I będę szpanować po uczelni…
Mój stały i wierny fan rozkazał mi dziś napisać nową notkę. W zasadzie mogę powiedzieć, że w tym tygodniu jestem osobą, która może powiedzieć o sobie szczęśliwa. Możliwe, że to przez to nie mam o czym tu pisać… zaraz, nie mam? Ano, chyba jestem w błędzie. Ale spójrzmy na to w ten sposób:
Pozdrowienia dla Sethariela :].
Moje miasto ma chyba nałożoną na siebie jakąś klątwę, a żeby było śmieszniej, to i takie legendy o Kobylej Górze się znajdą… Ale, wracając do meritum, o którym jeszcze tu nie wspomniałam: miało być dziś spotkanie fanów mangi i anime, lecz nie doszło do niego z przyczyn interpersonalnych. Otóż, te osoby, które miały być na nim, odwołały spotkanie. No nic – będzie za tydzień. Wczoraj także miało być spotkanie, ale minęłyśmy się, bo nie mam telefonu komórkowego. No nic – trzeba próbować do skutku…
Tymczasem sama ostatnimi czasy dużo nie gram w Go, lecz z zapałem przymierzam się do tego, by szerzyć w swoim mieście słowo goistyczne. Otóż, na spotkanie mangowców przygarnę ze sobą goban. Podejrzewam, że większość młodzieży będzie z gimnazjum numer 21, co daje nam nowe możliwości… Wygląda na to, że w kwestii zarówno konwentowej (po to próbuję spotkania organizować), jak i klubowej się nie poddałam. Ale…
Czekają mnie praktyki. I czeka mnie wolontariat. Spotkania z ludźmi, praca z młodzieżą. Piękne hasła, pod którymi kryje się wiele ciekawych doświadczeń. Skoro jednak tak jest, to czemu ja się z tego nie potrafię cieszyć? Szczególnie, że to – w pewnym stopniu – może być lekarstwo na samotność…
A może właśnie nie. Bo może będąc w tłumie stajemy się bardziej samotni, niż można sądzić. Nie odnalazłam miłości i chyba jej zbyt szybko nie znajdę. Jeśli do kogoś poczułam miętę, to ten ktoś w stosunku do mnie jej nie odwzajemnia. (Bo to miłość platoniczna).
A może właśnie praca w pedagogice nie jest mi pisana. A może jest. Ale jeśli jest, to byłabym radosna, mając do nauki różne ciekawe i nieciekawe g…., że się tak wyrażę. Na razie czuję pewien zawód – śmieci przedmioty nadal mamy, a tak będzie do końca licencjatu. Co gorsza, to są zawodowe przedmioty, więc… Gdybym nie poszła na wczesnoszkolną (druga specjalność mojego kierunku), to bym była bardziej szczęśliwa.
Ale może zawalę te studia i będę o tym wiedzieć już w czwartek. A może nie? Może jednak uda się napisać kolokwium dobrze?
Podobno nie ma co tracić czasu na dołowanie się. Ale czasem życie układa tak naszą sytuację, iż nic innego nie można zrobić. Nie wiem, czy tak u mnie jest. Czytelnicy zapewne zauważą, że znów marudzę. Ale…
Najchętniej bym pojechała do Krakowa, gdzie mam kochaną Emi (pozdrawiam) lub Szczecina, gdzie moja przyjaciółka studiuje (pozdrawiam), ewentualnie do Gdyni i Poznania, ale nie mam telefonu komórkowego, więc mi te pomysły za wiele nie dadzą…
Nie wiem. Muszę coś zrobić, bym była szczęśliwsza. Może więcej ćwiczeń fizycznych to spowoduje? Intelekt i ciało gdy są w równowadze doprowadzają do radości życiowej… Podobno.
Staram się nie poddawać. Dążyć do swych celów i odsuwać smutek kładąc go na karb pogody (która – żeby było śmieszniej – jest ładna ostatnimi dniami). Wiem, że człowiek może mieć poważniejsze problemy, niż te, które posiadam, ale… Co z tego? Bo jedną z największych tragedii ludzkiego istnienia jest brak zrozumienia i samotność.
NARESZCIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
We wtorek otrzymałam długo oczekiwaną przesyłkę od Bestiariusza – “Delikatne uderzenie pioruna” Dariusza Domagalskiego. Tak tym faktem byłam podekscytowana, że ciężko było mi skupić się na dziele Stokera, ale dałam radę i jestem z tego faktu bardzo zadowolona. XIX-wieczna literatura, która ma swój urok (zonk) oraz jest klasyką fantastyki… :)
W ciągu najwyżej dwóch dni chcę przeczytać utwór Domagalskiego i zrobić jego bardzo porządną recenzję, co by dalej siedzieć na garnuszku Bestii i sobie czytać przesyłane od niej powieści. Wprawdzie będą to utwory tylko fantastyczne, choć z drugiej strony – książki to książki :). I nie sądzę, bym otrzymywała więcej, niż raz na miesiąc utwory. :]
Przy okazji dziś zauważyłam, że ostatnie pozycje mają tytuły rozpoczynające się na literkę D. Klątwa jakaś czy co…
Na pewno dotyka mnie przekleństwo wszystkich tych, którzy kochają literaturę i dużo czytają: liczba planowanych pozycji zamiast maleć, to rośnie albo przynajmniej utrzymuje się w tej samej liczbie. To ostatnie widać w moim przypadku, bo mimo, iż DRACULA została przeze mnie obczajona, to na jego miejsce weszło “Delikatne uderzenie pioruna”. A ponieważ ta książka jest priorytetowa i ponieważ nie mam większych pomysłów, co bym mogła poczytać po reszcie planowanych pozycji, te powinny raczej maleć…
W tej chwili mogłabym zacząć marudzić nad swoim życiem, ale po co?
Dawno, dawno temu, w dalekiej przeszłości pisania bloga przez moją osobę miałam strategię, wedle której nazywałam tytuły notek najróżniej: XXX, seks, porno itd., itp., po czym oznajmiałam zdumionym Czytelnikom, że to zabieg, który ma na celu zwiększenie wejść na bloga. Cóż, tym razem jest podobnie; aczkolwiek Czesi faktycznie przejawiają ciekawy stosunek do seksu, bo są na te sprawy bardziej otwarci, więc na konwentach swych potrafią nazbierać cały worek kondomów…
Jak wiecie, powodowana intuicją (czy ja przypadkiem nie zaczynam się wyrażać w dziewiętnastowieczny sposób?) postanowiłam nie czekać na odpowiedź szanownych Czytelników, za którą książkę się zabrać, tylko… od razu zjeść “Długą i zgubną pogoń miłosną” [recenzja: kliknij tutaj]! A teraz… Teraz, moi Państwo przymierzam się do czytania Draculi. Bo to jest klasyka, a także dlatego, iż znajomy polecił (a on zwykle dobre książki poleca – pozdrawiam).
Tak więc, pozwolę sobie przedstawić tytuły powieści, które w najbliższym czasie zamierzam obczaić:
DRACULA – Brian Stoker bez wątpienia napisał dzieło, które na trwale wpisało się do literatury światowej…
AWANTURA O BASIĘ - czekała kilkanaście lat, poczeka sobie jeszcze trochę…
MAŁE KOBIETKI – ufam, że May pokaże i w tej książce klasę, zwłaszcza, że dzieło okazało się bestlesserem (a wówczas takie książki miały wyższy raczej poziom od dzisiejszych miernot).
AGENT FUNDACJI - Asimov przyciąga, o Asimovie nie zapominam. Wciąga, aczkolwiek przyznam, że po tych pozycjach, które już obczaiłam (“Idiota”, “Długa…”) oraz które obczaję (powyżej), powinnam od niego już całkiem być wypoczęta, więc od Agenta Fundacji będzie waliła we wszystkie strony świeżość. I kto wie, czy nie zabiorę się od razu za czytanie kontynuacji…
Zonk. Właśnie dzisiejszy dzień zleciał mi pod tytułem “narzekanie na brak zimnej wody + dlaczego nie poszłam na polonistykę, tylko na pedagogikę”.
11 listopada postanowiłam zabawić się statystykami swojego bloga – śmiechu było co niemiara, zabawy również. Skutek był taki, że serwer naliczył mi 38 wejść. Jak na razie – najwięcej w ciągu całego okresu bycia na wordpressie. Ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu największą popularność ma wpis zatytułowany “Głupi trójkąt – robię to specjalnie”. Dziennie dwa razy, ogółem wychodzi, że odwiedzin miał aż 17. Bardziej jednak zadziwia, że nikt tegoż nie skomentował… To może ktoś, taki – znany Wam, nie powiem – tzw. Hitler (pozdroofka od geja) klika na niego specjalnie? Hę. Hm, zastanawiając się, na czym polega fenomen tego wpisu, doszłam do wniosku, że na pisaniu o… Go! Faktem jest, że w ostatni weekend za dużo w to nie grałam, ale to chyba wina Dostojewskiego, który nie tylko wciągnął, ale i wymęczył tak, że na dziś już dam sobie spokój z czytaniem książek… Za to zadziwiające, bo teraz zastanawiam się, za co się wziąć:
AWANTURA O BASIĘ – wiadomo, lektura dla 3 klasy podstawówki, prawdopodobnie książka dość dziecinna, ale ja tej książki nie czytałam, a na webook.pl powiedziano mi, że raczej się opłaca sięgnąć po tę pozycję.
MAŁE KOBIETKI – książka przeze mnie poszukiwana na chomikuj.pl przez długi, długi, długi czas. Głównym powodem, dlaczego tak się stało, było to, że za czasów szkolnych oglądałam anime o małych kobietkach, gdzie jedna taka obcinała włosy, by na nich zarobić, czy coś w ten deseń. No, ale…
DŁUGA I ZGUBNA PODRÓŻ MIŁOSNA – tej samej autorki, co powyżej. Mam przeczucie (a wiem, że opłaca się mu zaufać), że to może być świetna książka! Aż mnie korci, żeby się za to wziąć od razu! Ale z drugiej strony co, jeśli mi nie przypadnie do gustu? Nie chciałabym odkładać na bok małych kobietek… Ojej, co robić, jak myślicie?
Pozdrawiam wszystkich studentów dziennej pracy socjalnej z UAMu, a zwłaszcza tych, którzy z własnego dobrego serca zdecydowali się na wolontariat.
Kobieta, która zawsze złamie Ci serce – Go.
Albo jakoś tak. W każdym razie Motyl zna, przeczytał i nie wiem, czy jeszcze pamięta. Tak czy inaczej coś ostatnio mnie tknęło i postanowiłam lepiej grać. Nie jak dotychczas, bylejak, by stawiać na planszy kamienie, ale inteligentnie. Po latach zaczęłam myśleć! Ja umiem dobrze grać, ale… No właśnie. Nie skupiam się. NIE SKUPIAM SIĘ, NIE MYŚLĘ i przez to partia jest zła. A robię w niej straszne błędy, takie, jak:
Nie chciałam pisać tej notki o Go, zanim nie rozegram partii z Motylkiem. Ta partia została właśnie rozegrana i mogę powiedzieć, że jeśli nadal będę się tak silnie starać, to powiem tak… WRÓÓÓÓÓÓÓÓÓÓCIŁAAAAAAAAAAAAM! To, że granie w Internecie w Go jest bezsensowne odchodzi w niepamięć; to, że kurnik nadaje się tylko do towarzystwa i tylko to mogę robić odchodzi w niepamięć; ja chcę grać, głównie na desce 19×19 i basta! Dajcie mi kamienie, a ja Wam pokażę moje ruchy! Może nie od razu będę 2 dan, ale… Jeśli będę się starała, to wyjdę z marazmu. A jeśli wyjdę z marazmu…
Zawsze wierzyłam, że Go wpływa na ludzi. Po moich partiach widać, jak mało agresywną osobą jestem, jak dużo we mnie spontaniczności w stylu “nie myślę”. Prosty przykład – myślałam, że mam zajęcia na 10, więc na tyle poszłam, okazało się, że mam na 11:45 (bo sala była zamknięta, dziwne). Może Go da mi teraz siłę na przetrwanie tych (oby tylko) dwóch cholernych lat w Gorzowie.
Znów zaczynam oczerniać swoje miasto? No cóż, przytoczę pewną rzecz, która mnie zaskoczyła. Wczoraj na wykładzie babka do nas: “Gorzów to duże miasto, prawda…”, chciałam krzyknąć: NIE! TO NIEPRAWDA!, ale ona dalej “nawet nie wiesz, jaka ulica jest na drugim końcu miasta, znasz tylko swoje okolice”. To może być prawdą. Aczkolwiek fakt, że mamy wszystkie ważniejsze instytucje (z wyjątkiem szpitala) w centrum miasta jest dowodem na to, że Gorzów nie jest dużym miastem. Tak – mówię w kontekście Polski, bo wiadomo, że w 4 razy mniejszych Czechach to może być spore miasto. Z drugiej jednak strony, Czechy dzięki swym rozmiarom (albo i nie) mają lepiej zorganizowane życie goistyczne… Ale co ja tam wiem, nawet nie byłam tam! Może kiedyś pojadęęęę…..
Wróć.
Co trzeba zrobić, żeby w końcu na poważnie zacząć grać w Go? Nie wiem. Ale ja chcę spróbować grać lepiej. Może to wystarczy.
Długoczasowy marazm w tej grze spowodował trochę, że marnowałam czas. Może nie do końca (bo jakieś tam umiejętności w wyniku treningu zostały utworzone), ale jednak to nie to samo, co ręka dobrego nauczyciela, co staranie się o to “lepsze jutro na gobanie”, to jednak nie to samo, co CEL gry: PIĘKNIEJ GRAĆ. Bo gdy nie robię idiotycznych ruchów, to partia jest po prostu piękna.
Żałuję trochę, że tyle czasu zwlekałam z takim nastawieniem. Może potrzebowałam dorosnąć, a może po prostu nie wiedziałam, jak się z tego sidła marazmowego wyplątać. Najbliższy czas pokaże, czy rzeczywiście mi się to udało. Tylko, że…
(I tu zapewne zostanę skrytykowana przez wielu goistów.)
…Że zamierzam to robić na kurniku. No, oczywiście, ważnym jest, aby grać i rozwijać się. Ale dla mnie Go nie byłoby tym, czym jest, gdyby nie ludzie. Ciepły klimat, oto, co jest wspaniałe. Nawet w klubie Go osoby żartują, wspaniale komentują (Kamyk :D). A na KGSie… Atmosfera jest drętwa. Może to te kolorki, nie wiem. Ale drętwo tam jakoś i to mnie zniechęca.
Chciałabym podziękować wszystkim tym goistom, którzy jeszcze czytają tego bloga za pamięć. Chciałabym serdecznie pozdrowić Ashers. :)
Dupek.
Tańcowały dwa Michały
Bo to były piękne pedały
Jeden mały drugi duży
Żeby było w parze do podróży
Podróży do Świętego Mikołaja
Żeby nie płakała Maja
Bo nie dali jej nowych majtek
Pedały wybrały się na statek
Dwa Michały rano wcześnie wstały
I wtedy ptaki pięknie zaćwierkały
Przestawiamy dziś czas do przodu
Żeby zegar był w porządku wobec rodu
Niestety nasze dwa Michały
O tym fakcie zupełnie zapomniały
Spóźnili się na statek
Tylko zdążył im pomachać majtek
Biedne nogi Majki
Chłopcy tylko wzięli do rąk fajki
Ich dym zasłonił jej wielkie łzy
I część stojącej na rogu podobnej do nich bzy
Tańcowały dwa Michały
Bo to jednak były piękne pedały
I ogromnymi dziewczęcymi
Nie przejmowali się łzami
O!
To ten blog ma jeszcze Czytelników!
Nie chce mi się rozmyślać o tym, co spieprzyłam w swoim życiu, bo uważam, że to by mnie zdołowało, a mam taaaaAAAAKI fajny humor…
Swoją drogą, nie uważacie, że ciągle dołowanie się oznacza, że coś jest nie tak? :P
Ale kogo ja się pytam… Pewnie poprzednio załapałam komcie, bo wpis kontrowersyjny. Gdzieś trzeba się wyżywać.
Uważam, że trochę się wyczerpała formuła tego bloga. Ale nie przestanę tu pisać, bo się od tego uzależniłam. No cóż.
Swoją drogą, taniec to fajna rzecz.
1 myśl: “wziąć” (of course, sobie),
2 myśl: “działa toto?” (sprawdzając, czemu jest czarny ekran),
3 myśl: “oddać”,
finał: “dziękuję” (z radością w oczach).
Brak jasnego dostępu do jubilerstwa,
-typową powieść space operową Asimova, czyli walkę o władzę,-genialnie opracowaną intrygę, która kojarzy się bardziej z kryminałem, niż legalnymi działaniami,-socjologia kontra psychologia. Co sprawia, że historia staje się historią? Działania jednostkowe, które mogą coś zmienić? Czy też może one się nie liczą, lecz znaczenie mają działania zbiorowe? Tu dochodzi jeszcze pytanie, czy istnieje przeznaczenie i czy można rzeczywistość obliczyć w sposób matematyczny (jak się okazuje – NIE, bo im dalsza przyszłość, tym więcej błędów; nie bierze pod uwagę możliwych zawsze zmian, które mogą się dokonać w społeczności ludzkiej)? Tutaj mam wrażenie, że Asimov minął się z powołaniem, studiując biotechnologię czy co to tam było zamiast socjologii,[dop.:] mity. Ślepa wiara w los…-uczucia: co sprawia, że się tak a nie inaczej zachowujemy, jak można grać (manipulować) innymi oraz do czego może doprowadzić odrzucenie przez społeczeństwo pewnej jednostki…
Powiem tylko tyle i aż tyle:
Tytuł doskonale obrazuje mój humor, stan emocjonalny i przede wszystkim zaskoczenie na wyrok przyznany mi przez pewnego jegomościa (pozdrawiam) na kurnik.pl oczywiście w pokoju Go. Oczywiście, jak wszyscy wiemy (a przynajmniej mniejszość Czytelników), goiści mają to do siebie, że często zmieniają nicki. Jak ja tego nie znoszę! W końcu człowiek sam już nie wie, czy gra z kumplem, czy z obcym. Ale zaraz, zaraz… Czy przypadkiem ja sama nie zmieniłam niedawno pseudonimu na kurniku? A i owszem. No to pojawił się problem…
W starym pudle się zamykając
Kruche kości zatrzeszczały powoli zamierając
Każdej wiosny o takim samym słońcu
Stary kot przysiadł na murawie
By nie móc już otworzyć oczu spełniając swoje
Ostatnie czuwanie
Kici… kici, kici, gdzie jesteś…
Zdjęcie, które wykorzystałam do zrobienia rysunku na bloga zostało wykonane przeze mnie w Katowicach. Jest to jedno z tych, które może bardziej zastanawiać… Od jednej strony zadbany, od drugiej nie budynek. Nie jestem pewna, ale dla mieszkańców tamtejszego miasta informuję, że są to okolice prawdopodobnie ulicy Warszawskiej.
Wnioski:
Ref.: Jesteś szalona, mówię Ci.
Zawsze nią byłaś, skończ już wreszcie śnić.
Nie jesteś aniołem, mówię Ci.
Jesteś szalona.
Na pożegnanie dajesz mi uśmiech swój.
Ty odchodzisz, wszystko kończy się.
Kochałem Cię i Twe szaleństwa mocno tak.
Ty się śmiałaś zawsze no i cześć.
