Powtarzam za Martinem Lechowiczem: ten papierek nic nie zmieni w polskim świecie. A powtarzam z kilku powodów: po pierwsze, jest to AKT PRAWNY. Po drugie, choć przeczytałam go, to zrozumiałam średnio – dlatego, że rzadko kto, nie mający nic wspólnego z prawem, jest w stanie zrozumieć żargon prawniczy. I wierzcie mi, sporo ludzi tak ma. I dlatego, po trzecie, opieram swą opinię na osobie, która zna się całkiem nieźle na absurdach występujących w polskiej rzeczywistości oraz PRZECZYTAŁA DOKUMENT.

Moim zdaniem ACTA przyniesie jedną, bardzo poważną wadę dla obywateli polskich: będą mogli czuć się bardziej bezsilni, bo władza, gdy uświadomi sobie, że człowiek A jest dla nich niewygodny, z łatwością go zniszczy. I tak, mamy już do tego odpowiednie prawo, ale umowa międzynarodowa zwiększa przyzwolenie na tego typu procedury w państwie.

Kto stworzył ACTA? Odpowiedzialnymi za tę nieszczęsną umowę są: Japonia i USA, czyli kraje będące morzem wolności słowa itp. Ano właśnie: warto zwrócić na to uwagę! Japonia nigdy nie zaznała komunistycznej rzeczywistości (powiedzmy wprost, że w pierwszych latach po wojnie kraj mógł czuć się okupowany przez Stany Zjednoczone), a USA – tym bardziej. Znają więc wszystkie pozytywne ustroje, nie będące totalitarną władzą. Czy jakoś tak. Rozumicie, o co mi chodzi? Chodzi mi o to, że te państwa nie rozumieją, czym jest ograniczenie wolności słowa, do czego to wszystko może doprowadzić. One dopiero same wybierają tę drogę (sic!), po to, by wielkie koncerny mogły się nawpychać kasą i mamoną do końca świata. Tymczasem, zauważcie, w Polsce nieszczęsne przepisy uchwalone zostały przed wejściem do umowy ACTA. To znaczy – funkcjonowały poniekąd jako spadek po komunizmie. Co prawda raczej nikt ich nie respektował, ale ACTA…. tak, tak. Władza chce więcej kontroli nad obywatelami.

Nie tylko ACTA pozwala na to, by unieszczęśliwiać Polaków. Inne ustawy, wprowadzane cichaczem, także będą to robić. Problem polega na tym, że skoro ACTA wprowadzana jest JAWNIE i skoro pierdyliard ludzi jest przeciwko niej, a rząd sobie nic z tego nie robi…

Czas na rewolucję!, słychać w Internecie.
Powiem Wam, że zaczyna się robić całkiem ciekawie. Dojdzie do niej? W jaki sposób? Co będzie po Tusku?
Tymczasem – ja się wkurzyłam na ten rząd za ignorancję i psucie wszystkiego, czego się da. NO, ILE MOŻNA?! Z petycją o wotum nieufności dla rządu Donalda Tuska przy kolejnym planowanym proteście wyjdę na ulicę!

PS.: Dziś w Gorzowie na bulwarze planowany jest protest. Niestety, nie mam dziś na to czasu. Ale przy kolejnej okazji – nie przegapię.

BĘDĘ

REVOLUTIONARY GIRL ALEANDRA!

;p

1) organizatorzy byli organizatorami z jajami – humorystycznie podeszli trochę do tematu, choć megafony były za słabe na tak wielki tłum. Miałam to szczęście, że znalazłam się prawie przy jednym wypowiadającym się, kiedy znaleźliśmy się przy katedrze, więc w miarę wszystko słyszałam.

2) jeden z organizatorów miał długie włosy… sami zgadnijcie, co.

Zasmuciła mnie jedna rzecz w tym wszystkim. Większość to byli nastolatkowie poniżej 18 lat – a tak młode osoby nie mogą podpisywać petycji, którą oczywiście podpisałam.

Nie zdziwiło mnie to, że im bliżej końca, tym mniej osób. To raczej normalne, ludzie też mają swoje życie i sprawy. Natomiast chciałam powiedzieć, że jestem bardzo zadowolona z tego, iż wybrałam się na manifestację. Podziękowania dla Adelajny i Juliano! Aha – za tę ostatnią też krzyczałam ;). A krzyczałam najpierw nieśmiało, niepewnie, a później się rozkręciło: im więcej przebywałam w tłumie, tym byłam pewniejsza siebie. Czyżby doszło tu do „rozmytej odpowiedzialności”? Bo przecież obrażanie polityka, które to oczywiście nastąpiło, miało miejsce i mogłoby, w skrajnych przypadkach, być podane do sądu.

Jeśli będzie jakaś kontynuacja marszów – przyłączę się. Choćby dla zabawy. A poza tym – w Gorzowie coś się stało! I mogę być dumna z tutejszych mieszkańców, bo wyleźli z chaty, sprzed kompów na ulice, by wyrazić siebie jawnie, a nie tylko na forach internetowych. I nie jesteśmy niechlubnym wyjątkiem, bo w proteście, przypominam, brało spokojnie ponad 1000 osób.

MŁODYM WIECZNIE BYĆ

Starość nie radość. Zazwyczaj taka sytuacja oznacza jako taką stabilizację: masz zawód i pracę, możesz się w tym realizować. Cóż więcej? Sęk w tym, że wejście w świat PEDAGOGIKI nie ogranicza mnie tylko i wyłącznie do niego. Mogę przy okazji zgłębiać tajniki świata INFORMATYKI. Nie muszę poprzestawać na jednym zawodzie, ba – w dzisiejszych czasach przekwalifikowanie się jest modne, jest trendem, na który wszyscy zwracają uwagę.
Mam wrażenie, że szukanie siebie jest stałe. By się spełniać, muszę zapewne wybrać jedną rzecz i na niej się skupiać. Problem polega tylko na tym, że ja uwielbiam mieć pierdylion różnych inicjatyw w tym samym czasie. To mi nie przeszkadza. Wybór mojej domeny, eksperymentowanie ze wszystkim – być młodym duchem jest fajna.

W PRZESZŁOŚCI BYĆ

 Ciągle przeżywam tę pedagogikę. Mimo, że prawdopodobnie zaakceptowałam już fakt, że stało się to, co się stało, to nadal przeszkadza mi wiedza już zdobyta i nadal przeszkadza mi to, że właściwie ona jest tylko w mojej głowie, mało co z nią mogę zrobić, by wykorzystać w praktyce. To mnie boli.
Za bardzo patrzę na przeszłość? Możliwe. Jest w końcu tyle osób, które najpierw studiowały pedagogikę, a potem przeniosły się na kolejny licencjat, dajmy na to, bohemistykę albo kulturoznawstwo. I jakoś nie sądzę, by im przeszkadzało to, że sporo wiedzą o psychologii i dzieciach.
Ale, najwyraźniej, to ja jestem jakaś taka, że muszę wykorzystywać niektóre rzeczy w życiu. Co z tego, że doradzę kumplom w kwestii wychowywania młodej istoty, jak na większą skalę po prostu nie wykorzystam mojej stale się zwiększającej wiedzy?
Dlatego jutro wpadam do jakiegoś miejsca związanego z wolontariatem i spróbuję tam zadziałać. Dlatego, że chcę zobaczyć, czy to na pewno to. Pedagogika wczesnoszkolna jest dla mnie męczącym stanem, natomiast nie da się tego powiedzieć o młodzieży – ją po prostu uwielbiam!
Zastanawiam się też, czy nie pochodzić po instytucjach kulturalnych i nie popytać, czy nie potrzebują kogoś do wolontariatu, bo wiadomo, różnie to może być. A mi się ostatnio zamarzyło kulturoznawstwo i w gruncie rzeczy warto już sobie wyrabiać CV do tego, kim będę po tych studiach.
Nie wrócę na pedagogikę z następujących powodów:
1) większość materiałów będę mieć już opanowane, a i tak będę musiała uczyć się różnic programowych (w końcu nie idę na PWSZ w Gorzowie!),
2) w związku z powyższym będę się dobitnie nudzić,
3) lubię eksperymentować – lubię zdobywać nową wiedzę.

Miałam iść do psychologa…. znów mi się zapomniało. Ale za to jutro idę po nowe biodra! (Buhahaha, bardzo śmieszne). Miłego dnia!

ODCHUDZANIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dieta – 1000 kalorii dziennie, ćwiczenia i spacer! I już człek się czuje lepiej. Do pełni szczęścia brakuje tylko – ano właśnie – dwóch elementów. Są to:

1) partner,
2) wykształcenie i stabilizacja w pracy w jakimś zawodzie.

 Jeśli ktoś myśli, że to ostatnie wymaga z mej strony wielkiej masy przemyśleń i psychoterapii (dziękować za komentarz), to być może ma rację. A z drugiej strony… byłyśmy w dwóch agencjach zatrudnienia, każda z nich nam powiedziała: jest praca, ale poza Gorzowem Wielkopolskim.
Szkoda, bo gdy człowiek ma pracę i kasę, to czuje się szczęśliwszy.

Tak czy inaczej, czytam książkę o rozwoju duchowym. Trzyma w napięciu! Co będzie dalej? Czy zdecyduję się być człowiekiem wiecznie młodym czy już starym na etapie 23-24 lat?
CIĄG DALSZY NASTĄPI!

Pomysł 1: być pisarzem

Jak tego dokonać – nikt nie wie. Znaczy, pisarze zapewne posiadają taką wiedzę, jednak bez wątpienia ta wiedza informuje ich, że o ile nie jesteś Joanne K. Rowling, o tyle nie wyżyjesz z pisania. Dlatego ja już na starcie zrujnowałam sobie karierę, bo decydując się na zawód pisarza, nie wiedziałam, kim chcę być.

Pomysł 2: być rysownikiem

Maaaaaaaanga! Saaaaaaaailor Mooooon! ♥ Jak ta kompilacja się skończyła – wszyscy wiedzą. Ostatecznie doszłam do wniosku, że Azjaci są bardziej utalentowani ode mnie, a Juliano bije moje zdolności w tym zakresie na głowę. A poza tym – chcę być pisarzem, no nie?!

Pomysł 3: być pedagogiem

Zabolało, co? Was może i nie, ale mnie tak. Przez przeczytanie jednej książki na zawsze stałam się zboczona na punkcie tej właśnie, niehumanitarnej, wbrew pozorom, dziedziny. Niehumanitarnej dlatego, że całe pokolenia pedagogów kształci hipokrytów, w dodatku wlewa do łbów młodych konkretne bzdury – jakaś pedagogika socjologii, zamiast zwykłej socjologii, jakaś psychologia i biologia w ramach takiej wspaniałej i kunsztownej wręcz dziedziny, jaką jest pedagogika. Od dawien dawna uważam, że pedagogika to bzdura – na studiach zdanie mi się trochę zmieniało. Po studiach – zdanie to wróciło z podwójną mocą, z racji tego, że po tym, jak zachowali się doktorzy czy profesorowie, czy może po prostu bardzo wybitni przedstawiciele tego gatunku, inaczej się niestety nie da stwierdzić.
Pamiętajcie, drogie dzieci: PEDAGOGIKA BOLI CAŁE ŻYCIE.
Ależ oczywiście, że doceniam tego wariata od Summerhill i jakiegoś czeskiego pedagoga, którego imienia i nazwiska nie pamiętam, a który i tak już dawno nie żyje. Tylko, rzecz w tym, iż uświadamiam sobie czasami dobitnie, że:
a) wiem więcej od przeciętnego studenta pedagogiki,
b) zawiodłam się na kierunku, ale co z tego, skoro na magistra i tak bym poszła specjalizować się dalej, czując jednocześnie, że znalazłabym się  W RAJU,
c) ciągle mam z tego powodu kompleksy, smutki, inne pierdoły! Psychologowie! Pedagodzy! Wzywam Was do odpowiedzi: CZY TO COŚ ZNACZY?!

 Pomysł 4: I chuj z tym wszystkim

Czyli w zasadzie – brak żadnego pomysłu na siebie, idę na byle co. Innymi słowy – idę na technika informatyka, bo nic innego na tym Zadupiu Wielkopolskim nie ma.

Pomysł 5: turystyka i rekreacja

Oto piękny i szlachetny pomysł: stać się jednym z ludzi na bezrobociu po turystyce i rekreacji. Jest tylko jeden problem, związany z tym kierunkiem: wymaga takiego czegoś, najpewniej na doskonałym poziomie, jak język angielski. A wszyscy moi sweet Czytelnicy wiedzą, jak ja nie znoszę tego języka, bo po prostu nie umiem się go nauczyć, choćbym nie wiem, jak bardzo bym się nie starała. Obawiam się, że tego nie ma jak przeskoczyć, bo ile można się uczyć i się nie nauczyć?! Chociaż zboczenie na punkcie geografii to ja posiadam, bezsprzecznie, to jednak język angielski… No dobrze, a co ze zdrowiem? Ze zdrowiem jest to, że o ile nie idziesz na AWF, o tyle nie musisz być mega super zahartowanym człekiem. No dobrze… a co z przyszłością? Znasz zabytki świata, wiesz, gdzie płynie Wisła, jak zwą się lodowce na kuli ziemskiej i właściwie z niczym innym nie zostajesz po tym kierunku. No, może jeszcze poza tym, że trzeba mieć własny pomysł na życie.
Wiecie – marzy mi się kariera przewodnika turystycznego, ale tych przewodników jest od diabła i trochę. Poza tym znowu to musiałoby być raczej hobbistyczne zajęcie, bo język, język, jak i również okresy boomu i spadku.

Pomysł 6: NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE
A CHWILA, POZWÓLCIE, ŻE ZROBIĘ TO PO SWOJEMU

 Ile razy mam gadać, że na informatyka się nie nadaję?! A na grafika komputerowego nie mam wystarczających zdolności, bo Juliano rysuje lepiej?! A w ogóle wiecie, że w podstawówce i później byłam dupą z matematyki?! A jak miałam logikę na UAMie tzw. to i tak nie dałam rady, no bo do tego trzeba mieć tak czy inaczej umysł ŚCISŁY, a ja, jak wszyscy wiedzą, jestem umysłem HUMANISTYCZNYM.
Poza tym informatyka mnie męczy! Pisanie kodu html jest takie męczące…

Really?

Może wystarczyło odpocząć od informatycznych informacji parę lat i zabrać się do pracy nad tą stroną ponownie. Wolałabym być grafikiem komputerowym, ale wiem, że jakbym chciała toto studiować, to czeka mnie RZEŹ W POSTACI MATEMATYKI. To, co mają studenci tego kierunku, na UAMie i na zaocznych, to jest to: 5 lat matematyki z informatyki w ciągu 3 lat. Czyż to nie cudowne? Oczywiście w trakcie odpadło z jakieś 90%. No bo matematyka, right?

No, ale dobrze. Poszłam na technika informatyka i pomyślałam sobie, że warto zostać dziennikarzem. Do pisania zawsze mnie ciągnęło, mam papier z Poltera (tak, z TEGO POLTERA!), założyłam własną gazetkę i mam zamiar założyć własne wydawnictwo. No, ale przecież jestem beznadziejną osobą, bo nie mam papieru z Wyższej Szkoły Lansu i Bansu. Więc żadna redakcja nie zechce mnie przyjąć w swe szeregi.

Odkrywam ostatnio, że grafika – tzn. projektowanie bannerów itp., itd. – mnie po prostu odpręża. Nie wymęcza, a odpręża. Poza tym znalazły się osoby, które doceniają moją pracę.

Szukam pomysłu na siebie, szukajcie a znajdziecie… coś trzeba w tym życiu robić, a poszłam na tego cholernego informatyka technika i egzamin państwowy zamierzam zdać, więc nie mogę pozwolić, by te 2 lata się zmarnowały. Co robić?

Projektować karierę. Projektować swoje życie. Co ja mówię, co tam projekty! TWORZYĆ SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ! Działać aktywnie, a nie obijać się, jak student pierwszy lepszy, co nic nie robi. Skompilować dziennikarstwo z grafiką i jesteśmy w domu.

Aha, miałam tworzyć na pewnym portalu graficznym, ale nie dałam rady. Trudno – jest tyle dróg, ścieżek rowerowych otwartych! Nie przejadę przez nie, ale za to poporuszam nogami po nich.

Życzcie mi powodzenia w kolejnych dniach szukania siebie. W końcu to znajdę! YEAAAAH!

PS.: Miałam jeszcze napisać o kulturoznawstwie, ale za bardzo się uniosłam swoim niesamowitym sukcesem w nieprzerwanym szukaniu swojej przyszłości…

Filed under: Blog ]]> http://aleandra.wordpress.com/2012/01/18/dobry-den/feed/ 1 aleandra http://aleandra.wordpress.com/2012/01/16/milosc-wzywa-%e2%99%a5/ http://aleandra.wordpress.com/2012/01/16/milosc-wzywa-%e2%99%a5/#comments Sun, 15 Jan 2012 17:39:10 +0000 aleandra http://aleandra.wordpress.com/?p=2186 ]]> Lublinie! Miasto moje! Tęsknię po Tobie…

Zgadnijcie, w jakim mieście najlepiej się czułam? Tak – w Lublinie. Jest to piękne miasto, przepełnione korkami w trakcie roku akademickiego i zwolnione z nich w ciągu ruchu turystycznego. Ma też (ostatnio zapadniętą w rankingu) UMCS, która to uczelnia oferuje wręcz fenomenalne jak dla mnie kierunki, dodatkowe specjalizacje czy kursy.

Niestety, oprócz jednej wspaniałej Rybki (pozdrówka :*), nic z tym miastem mnie nie łączy. Teraz będę mieć prawdopodobnie dwie przyjaciółki w jednym, konkretnym miejscu – w KRAKOWIE. O tym starym grodzie też mi się marzyło, a KAŻDEGO ROKU po prostu muszę do niego wpaść, choćby tylko na dworzec.

Chciałabym mieć dwie kochane osoby blisko mnie. Chciałabym je wspierać w chwilach zapotrzebowania.

A co mam w Gorzowie Wielkopolskim, do którego zawsze będzie mnie ciągnęło, tylko dlatego, że to jest RODZINNE MIASTO? Bezrobocie. Niski stan kultury – weźcie sobie Poznań czy Wrocław i spróbujcie porównać… ba, Szczecin wygrywa na tym polu z Gorzowem. To się co prawda zmienia, ale to jest stan ZMIENIANY.

Gorzów ma wokół siebie tryliard jezior, które mnie nie interesują z bardzo egoistycznego powodu – nie przepadam za pływaniem. Ściąganie aparatów słuchowych to zmora, jak i również ubieranie się w stroje kąpielowe jakieś i wytrzepywanie się przymusowe na plaży, na której zwykle nic się nie dzieje.

Jest też przemysł, który daje Ci pracę, ale na chwilę. Albo w ogóle jej nie dają. I są takie osoby, które potrafią znaleźć pracę, ale nie tutaj. Czyli rozlega się płacz i zgrzytanie zębów, bo kasy brak.

Zawsze uważałam Gorzów Wlkp. za zadupie. Przezwałam je poetycko „Zadupie Wielkopolskie”. Ma oczywiście swoje plusy, warszawiak łatwo tu sobie odpocznie od wielkomiejskiego klimatu, ale gdybym miała wybierać… bulwar i katedra wcale nie pretendują do tego, by tu się cieszyć życiem.

CHOCIAŻ DO CHOLERY JASNEJ
ZAPAMIĘTAJCIE SOBIE TAKI OTO FILM:

IT’S BEATIFUL DAY
AND I SEE IT

 Plan jest prosty. Iść na studia, ale do Krakowa. Za kasę po tym domu. Oczywiście wpierw dorobię się zawodu TECHNIK INFORMATYK. Życzcie mi powodzenia, a ja – Drodzy Czytelnicy – życzę Wam miłego dnia/wieczoru!

wyobraź sobie, że Twoja przyjaciółka trafia do alternatywnego świata
wkrótce za Twoją zgodą wciąga Cię w niego

obie nagle zdajecie sobie sprawę, że w Kramie nie jest bezpiecznie
a nawet gorzej: NIGDZIE NIE JEST BEZPIECZNIE

jest jednak ktoś, kto może temu zaradzić
ten ktoś jest jednak zdany na wewnętrzną walkę
bo wie, że

ŚMIERĆ ZŁA
OZNACZA
ŚMIERĆ DOBRA

a to znaczy, że…

[KLIK]

KONIEC REKLAMY

Autorka historii: kuźwa, znowu się pomieszała fikcja z rzeczywistością…

Burdel na resorach – tak można nazwać obecną sytuację w służbie zdrowia. A i tak nie oddaje jej dokładnie. Obecnie lekarze są przerażeni sytuacją, która zaistniała w 2012, po wprowadzeniu jakiejś-tam „reformy”, która to reforma jest reformą tylko z nazwy. Przykłady można mnożyć, najbardziej znanymi faktami wśród pacjentów są:

1. pieczątka – refundacja do decyzji NFZ!
2. okres oczekiwania na wejście do lekarza – …2-3x dłuższy, niż w 2011. Dlatego, że: więcej papierów. Ludzie tak mówią: „wypisuje coś na recepcie, wypełnia jakiś papier, więcej czasu to zajmuje, niż samo badanie”. A w niektórych przypadkach – o rany! – lekarze muszą dzwonić do ich informatorów, żeby się dowiedzieć co i jak. Rewelacja.

W dodatku wszystkie te powyższe informacje, a szczególnie o braku refundacji leków (co to ma znaczyć, że nie refunduje się chemioterapii i ta jest przerywana???) powodują panikę wśród ludu, stąd wywieszane są karteczki w przychodniach o jakimś-tam komunikacie Ministra Zdrowia. Problem w tym, że niewiele osób rozumie, co ten komunikat znaczy. Że wprowadzono ustawę, której nie przestrzega się? Że nie ma powodów do paniki? Czy że co znaczy to dla samych badających, jak i ich podopiecznych? I w tym momencie kończę tę tyradę, ponieważ nie jestem w stanie odpowiedzieć na te pytania, bo lekarzem/osobą pracującą w medycynie nie jestem. Może to i lepiej…

 ZATRUDNIANIE WITA

Będę pracować w ochronie jako osoba, która patroluje teren oraz osoba, która siedzi przede wszystkim na portierni i legitymizuje osoby. Porobiłam już badania, w trakcie których oczywiście wyszło, że:

-do pracy na wysokości kompletnie się nie nadaję,
-wychodzi niewielka (sic!) anemia,
-mam wadę wzroku i powinnam jak najszybciej zrobić okulary, bo to już ostatni dzwonek: dalej będzie już tylko gorzej.

Po badaniach trafia się do pewnego pokoiku, gdzie odsyłają do lekarza. Tam mi powiedziano: „do swojego lekarza”. OK – do jakiego, się pytam. Panie olewały moje pytania, ni to potwierdzały, ni zaprzeczały, ale po prostu między sobą plotkowały. W ten sposób udałam się do rodzinnego – no bo chyba o tego chodzi?
Nie – lekarz mi wyjaśnił w bardzo sympatyczny sposób, że powinnam iść tam, gdzie podlegam. A podlegam komu? Nie wiem – ale kazał mi wrócić do miejsca, gdzie badania były przeprowadzane. I życzył powodzenia.
O rany. Takiej sympatii ze strony lekarza nie pamiętam!

Wcześniej wspomniane panie musiały widzieć, że coś się święci. Może i się śmiały, że trzeci raz wchodzę, ale jak się wcześniej pytałam, to ni [autocenzura] nie odpowiadały. Może nawet jeszcze trochę a doszłoby do opieprzenia słyszalnego zza drzwi – w końcu głucha jestem, to sobie nieświadomie pokrzyczę. Tu dopiero po serii szczegółowych pytań raczyły stwierdzić: pani idzie do przyzakładowego lekarza, tam na Wawrowie.

Wreszcie wiem! Wreszcie nie muszę robić z siebie sfrustrowanej idiotki.

 PRZEWOZY REGIONALNE WITAJĄ

Przewozy Regionalne wprowadziły bardzo fajną usługę – na wybranych przez siebie trasach możesz regularnie dowiadywać się o opóźnieniu za pomocą SMS’ów. Wprawdzie trza wysłać do nich SMS z danymi, za co płacisz podług operatora, ale samo otrzymywanie SMSmów nic nie kosztuje. I powiem szczerze, rozbawiają mnie czasem te informacje, np:
Pociąg relacji Krzyż-Poznań jest opóźniony o 45 minut (planowy odjazd z Wronek o 14:43). We Wronkach tak utknąć, to już szybciej na piechotę… xD
No bo wiecie, Wronki nie są daleko od stolicy Wielkopolski – od 60 do 70 kilometrów. Normalnie śmiechłam. :D Prawie jak sytuacja, w której kiedyś się znalazłam: jadę do Krakowa, wjeżdżamy do Wrocławia, wjeżd… aaaa, nie wjeżdżamy, ciapąg stanął, czekamy 15 minut przed wejściem w stolicę Dolnego Śląska. Oczywiście podstawiono autobusy zastępcze dla tych, co do Wrocka tylko mieli – ja musiałam z godzinę sobie poczekać.

10:00 rano, 30.12.2011 r.

O rany, jak mi się nie chce jechać do Poznania. Ostatnio było za dużo kwasów w rodzinie. Święta w rodzinie były, jakie były, ale dla wszystkich zamiast pięknego odpoczynku obfitowały w jakieś niestosowne rzeczy dla tego okresu. Może piszę to zbyt prosto, ale w końcu moi kochani Czytelnicy muszą wiedzieć, czemu czuję, iż wyjazd do stolicy Wielkopolski nie jest raczej dobrym pomysłem :/. A nie jest, ponieważ muszę odpocząć od rodziny. OD WSZYSTKICH! Wypadałoby pojechać do Starego Grajewa i tamże pobyć trochę w samotni. A poza tym jest jeszcze obawa, że ten sylwester nie będzie udany. Na poprzedniej imprezie organizowanej przez tych ludzi średnio się bawiłam (fakt, że nie do końca oni zawinili, dużą zasługą był mój niedosłuch). Strach ma wielkie oczy, ale jednak ma…

17:13, 30.12.2011 r.

Wiedziałam, że to zły pomysł, by pojechać do brata. Wiedziałam! Najpierw – późno dość wybrałam się na dworzec, bo trza było zjeść obiad. No to oczywiście zjadło się go, ale co z tego, jak przez takie niewczesne wkroczenie do ciapągu musiałam stać ponad godzinę, bo byliśmy ściśnięci jak sardynki niemal w szynobusie, który standardowo na godzinę 15:58 wystawiają. Wprawdzie pojazd podstawiany jest w Kostrzynie NAD ODRĄ (zawsze to podkreślam, jest jeszcze Kostrzyn Wielkopolski, przez który jedzie się w stronę Warszawy/Koła), ale zjawia się on w Gorzowie WIELKOPOLSKIM (jest też Śląski i jeszcze jakiś, ale to raczej metropolie nie są). Że niby PKP mogło pomyśleć? Ano, mogło, ale pewnie kasy nie mieli – bo przecież wozy te zostały zakupione specjalnie na potrzeby bezpośredniego dojazdu do Poznania, a poza tym – są to dość rzadkie połączenia. A jakby pomyślało, to ludzie siedzieliby w starym, zniszczonym, nieogrzewanym i śmierdzącym wagonie. I tak źle, i tak niedobrze. No, ale wracając do mego problemu, to miałam niesłychaną wpadkę. Otóż, ja, Aleandra Wielka Podróżniczka, Obieżyświat, Traveller, wędrowniczka, etc. zapomniałam wziąć jednego dokumentu, co oczywiście zauważyłam dopiero, jak dojechałam do Strzelec Krajeńskich Wschód. Otóż, nie wzięłam ze sobą tzw. legitymacji uczniowskiej, która uprawnia mnie do tańszych przejazdów kolejowych do któregoś-tam roku życia. Będę miała mandat, ale jest taki tłum, że on nie będzie może sprawdzać… Rany koguta, jaki stres. W Krzyżu Wielkopolskim wysiadło na tyle dużo osób, że konduktor mógł swobodnie się poruszać i ruszył do akcji. Oczywiście, maślane oczy w akcji, w dłoniach stos innych legitymacji i kasa w stylu „jestem gotowa do negocjacji, boję się”. Miły pan stwierdził: no dobra, podbił bilet i poszedł sobie. Widać, uwierzył w moje gapiostwo. Ale stresu takiego miałam, że to zepsuło mi cały prawie przejazd.

I tak, przypominam, że jechałam BEZPOŚREDNIM do Poznania.

31.12.2011 r.

Rany, jak bardzo chce mi się wracać do domu. Albo pojechać do Starego Grajewa i tam…
(…)
Bez sensu trochę, że się popłakałam. Że niby mam kompleksy, że jestem gruba, no może i mam, ale płakać? Aaaa, wszystko mnie dobija, szara rzeczywistość jest taka beznadziejna
(…)

PIERWSZY STYCZEŃ 2012 ROKU WITA

Znowu szary, ponury dzień, bla bla blaaaa……………………………..

Ale chwila, chyba jest 1 styczeń Nowego Roku. Dobra, nie marudź. Jest Nowy Rok, coś się zaczyna, coś się kończy. Skończ z tym narzekaniem, bo ile można słuchać tej telenoweli brazylijskiej. Inni mają gorzej, a poza tym, pora na zmiany. Po prostu NIE MARUDŹ!

I tak to właśnie było. Postanowiłam wejść w Nowy Rok z optymizmem, nie pozwalając sobie na bez sensowne narzekania. W pierwszej kolejności podziękowania powędrowały do przyjaciółki Agaty, która 31.12.2011 roku opieprzyła mnie, że pojechałam do Poznania z kretyńskim nastawieniem, z idiotycznym humorem i głupią postawą. W kolejnej kolejności podziękowania należą się gospodarzom, bo widać było ich starania wobec gościa. Dziękować! I jeszcze raz przepraszam za badziewne zachowanie.

Sylwester był udaną imprezą. Doskonałym daniem okazała się zapiekanka ziemniaczana, smaczną przekąską sałatka, a mojito i piwa lały się strumieniami i właściwie nie chciałam przerwać zabawy. Dla młodego człowieka, nie obarczonego właściwie żadnymi istotnymi w tym czasie obowiązkami to nie jest trudne do zrealizowania. Inna sprawa, gdy ktoś zbliża się do trzydziestki – wtedy zdarza się, że nawet na konwencie w nocy kładzie się spać w łóżku hotelowym, a po czterdziestce rzadko ktoś na takiej imprezie śpi w śpiworze. A może mi się tak wydaje, tak czy inaczej – organizm nie wieczny młodzik. Szkoda tylko, że tak wolno się rozkręcałam. Mój brat słusznie zauważył: „słabe drinki dla niej (czyt. Aleandry) to był jednak błąd”. Coś w tym jest.

Dobrze było jeszcze po całym tym zamieszaniu pogadać szczerze z gospodynią o wszystkim i o niczym. W międzyczasie miałam okazję obserwować małego diabełka, tzn. bratanka. Udało mu się rozkręcić krzesło (WTF?), skutek był taki, że naprawiał z tatą to siedzenie. Czasami Michał narzekał na to, że ktoś go ubierał, ale w moim przypadku to jakoś tego nie zrobił. Po prostu bawił się. I nie wiem, jak on to zrobił, ale jak mu ubrałam górę, to zaczął bić brawa. Potem młody w autobusie marudził, że spadł bilet na podłogę i nie może go podnieść, bo w wózku siedzi. No – ale sam chciał takiej sytuacji, to ma.

Powrót do domu odprężył mnie. Nie dlatego, że wracałam do domu, tylko dlatego, że jechałam pociągiem na bilecie, który kosztował 24 złote, ale za to mandat mi nie groził, bo zwykły wzięłam.

A teraz, ponieważ mamy 2012 rok, muszę się wziąć za parę spraw. Niektóre już wykonałam – kontynuowałam badania do pracy, posprzątałam w szafie, stwierdziłam, jak będę się starać żywić itd.

Najtrudniejsze i tak jeszcze przede mną… ale dam radę!

http://www.youtube.com/watch?v=IjEo4Fdhqas&feature=related

oraz

http://www.youtube.com/watch?v=ePZk4sKSXoo

stworzyłam 69 nowych postów

skutkiem tego blog miał 503 notki

dałam 43 obrazki

najwięcej wizyt było w kwietniu, bo aż 213 (dziękować!)

bardzo popularny – nie wiedzieć czemu – post jest o tajskiej muzyce

najwięcej komentarzy na moim blogasku zostawili: Kos, Adolf Hitler, ArienneMD, Miye, trochepoezji – dziękować!

5 najpopularniejszych wpisów to: tajska muzyka (XD), coraz więcej konkretów, wyznania Aleandry, Good bye, Pedagogika!, Goodbye, Misiek! – cieszy mnie to, że tekst o tym, jak mnie wywalili jest dość popularny, a tekst pożegnalny dla Misia zasługuje na bycie w pierwszej piątce.

Powyżej została ukazana tylko wirtualna strona mego życia. Być może wrócę do niej jeszcze, a póki co – myślę, że czas na ogólne podsumowanie dla roku 2011.

ZDROWIE

Nie mam żelaznego zdrowia, co idealnie pokazały badania do Akademii Wychowania Fizycznego. Powiem nawet więcej: jest sporo do zrobienia, jeśli chodzi o tę właśnie rzecz. Po pierwsze – biodro. W styczniu mam wizytę u specjalisty w tej sprawie, zamierzam zacząć ćwiczyć. Po drugie – waga. Oprócz aktywności fizycznej chciałabym przejść na dietę, ale mam problem z jej wyborem :(. Po trzecie – psychika. Wypadałoby się zgłosić do CARITASu, bo tam mają darmowego psychologa i nie mam jakoś szczęścia do psychologów w Gorzowie, zbyt dużo kombinowania.

Rozwijając powyższe myśli, to zauważyłam, że biodra coraz więcej narzekają. W 2010 roku aż tak źle nie było, jak jest teraz, co mnie trochę przeraziło i zmusiło do zrobienia czegoś w tej sprawie. Bo na przykład dłuższe stanie czy jakiś spacer powoduje, że moje biodro narzeka. Szczerze? Niepokoi mnie to bardzo.

W przypadku wagi, to nabyłam strasznych kompleksów. Przyznam, że całe życie byłam gruba, ale też kilka ostatnich lat pokazało, że umiem wspaniale schudnąć. Raz fajnie udało mi się tego dokonać przy okazji turnusu dla niepełnosprawnych, jak chodziłam do liceum. Innym razem chodziło o to, że po prostu musiałam żyć w Poznaniu. A jak zaczęłam chodzić na pedagogikę i jak zaczęłam naprawdę wyrąbiście podróżować (tournee 2010), to wtedy straciłam paręnaście ładnych kilo. A teraz jestem gruba beczka i jakoś ten temat mnie naprawdę dołuje. Staram się, ale bardzo powoli, wychodzić na równą prostą, ale jakoś fakt, że zostałam wyrzucona z pedagogiki za bardzo mnie męczy i dręczy.

A zatem – pozostaje CARITAS. Nie wiem, co ze sobą zrobić, nie wiem, jak mam dalej działać, mam jakieś dziwne stany, w których potrafię mieć prawdziwego, nieziemskiego doła, przez nikogo nierozumianego. Tylko tutaj kwestia jest również taka, że spotykam się ze sprzecznymi twierdzeniami: jedni polecają psychologa, drudzy psychiatrę i co ja mam zrobić… póki co, biorę DEPRIM. I mam go brać regularnie…

Na temat zdrowia to chyba wszystko…

PODRÓŻE

Niewiele w 2011 roku zwiedziłam. To, co udało mi się zobaczyć to oczywiście zasługuje na uwagę: Wadowice, Świdnica k. Wrocławia, kawałek Wrocłąwia, Bielsko-Biała, kawałek Krakowa, Racibórz. I niestety, bardziej zdrowie tu zawiniło, niż cokolwiek innego. Żeby było śmieszniej, mniej męczyła mnie jego fizyczna strona, a bardziej psychiczna. Można powiedzieć, że „miałam zryty beret”. Płakać mi się chciało bez sensu zupełnie. A, zapomniałam – byłam też w Katowicach i Łodzi. Jak o Łodzi mogłam zapomnieć, to nie wiem, bo cały czas wspominam pamiętną, długą i męczącą podróż do niej. 2,5 h opóźnienia przez objazd spowodowany wypadkiem w pobliżu Piotrkowa Trybunalskiego.

Widziałam się z moją ukochaną Emi. Jakoś do dziś nie mogę sobie wybaczyć, że wtedy bardzo chciało mi się płakać bez sensu. Było, minęło… Natomiast wspominam jeszcze niezwykle ciepło dwie wyprawy w świat: 1 czerwiec 2011 (Poznań) i Łódź. Łódź, bo pojechałam do znajomego goisty, który całkiem sympatyczny jest, no i powiem, że dzięki tej wizycie poprawiło mi się zdanie o tym mieście.

Co do Poznania, to zostałam zaproszona na urodziny do niego. I tak szczerze – były to jedne z najlepszych, jeśli nie najlepszych, moich urodzin w życiu. Ciepła atmosfera, Michał (bratanek) przyglądający się lampie w restauracji, bardzo komediowe przeżycia z PKP (komunikacja zastępcza+zmiana rozkładu jazdy…). Chciałabym to powtórzyć.

Ale czy się uda? Będę pracować w ochronie na portierni (haha) w systemie 12h na zmiany. Przyznam, że nastawiam się na to, że część kasy pójdzie na zwiedzanie okolic – jak będę mieć jakiś wolny dzień i kasę, to zajadę do (np.:)

KOSTRZYNA NAD ODRĄ
ZIELONEJ GÓRY
ITD.

Czas pokaże. Natomiast jestem jednego pewna – hasło POZNAŃ WITA! będzie na tym blogu częstszym gościem. Spowodowane jest to tym, że chcę poprawić relacje z bratem, a poza tym – jest szansa na odpoczynek od Gorzowa i tutejszej paczki.

PRACA

Nie przelewało się, ale trochę zarobiłam jednak w takiej fajnej kategorii, jak pisanie. Za pracę uważam też pracę nad Debiutextem i mam nadzieję, że w 2012 roku będzie on często, bez opóźnień wychodzić itd. Poza tym zamierzam też spamować wydawnictwa jedną moją książką, zobaczymy co z tego wyjdzie…

SKŁADNIKI NA ZUPĘ 2012

Zdrowie

• ćwiczenia
• podróżowanie
• dieta
• badanie na astmę
• leczenie skoliozy
• branie dziurawca
• wizyty u psychologa/psychiatry

Praca

• praca na portierni w ochronie
• praca nad książką o Agafe
• napisanie streszczenia do książki Omyl i spamowanie tą pozycją wydawnictw różnorakich
• rozwój Debiutexta
• dorabianie

 Podróżowanie

• Poznań
• Zielona Góra
• Jelenia Góra
• Wrocław
• Czechy
• Racibórz
• Kostrzyn nad Odrą
• Frankfurt nad Odrą
• Kraków
• Szczecin
• Śląsk
• Świdnica k. Wrocławia
• Ełk
• Gdańsk
• Gdynia
• Lublin
• Co wpadnie, to będzie

Itd…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Mam jedn o fajne postanowienie na Nowy Rok: pielęgnować przyjaźnie. Mam również podstawy do tego, by sądzić, że na singla się jednak nie nadaję. Chociaż to nie oznacza, że szukam kogoś…